ஸ்ரீ ஞானதேவரின் ஞாநேச்வரீயில் இருந்து உயிரை உருக்கும் சில வரிகள் — 4

mercy

See Part -1 of this title here: https://wp.me/p41QAT-1T8

See Part -2 of this title here: https://wp.me/p41QAT-1Ta

See Part -3 of this title here: https://wp.me/p41QAT-1Tc

ப்ரஹ்மப்ராப்தியைச் செய்து கொடாத வைதிக தர்மங்களனைத்தும் வ்யர்த்தமானவை
பின்பு தாங்கள் ஸ்வர்க்கலோகத்தில், இருப்பதற்கு ஆதாரமாயிருந்த புண்யம் அனைத்தும், ஸ்வர்க்க ஸுக போகத்தால் செலவழிந்து போனபின், இந்த்ரபதவி என்னும் தங்கள் மேர்சாயம் இறங்கிப் போய், இவர்கள் திரும்பவும் ம்ருத்யுவால் ஆக்ரமிக்கப்பட்டு, இந்த பூலோகம் வந்து சேரும்படியாய் நேர்கிறது. வேசியின் போகத்தில், கைக்காசு அனைத்தும் செலவழிந்து போனபிறகு, எப்படி அவளுடைய வீட்டு வாயிற்கதவை விரலாற்கூடத் தொடவொண்ணாதோ, அப்படியே இந்த தீக்ஷிதர்களுக்கு ஏற்படும் மானக்கேட்டை, நான் வர்ணித்துத் தீராது. இப்படி யஜ்ஞங்களைச் செய்து எவர்கள் ஸ்வர்க்கத்துக்கு ஆசைப்பட்டார்களோ, அவர்கள் ஏற்கனவே கையிற் கிடைத்தவனாயிருந்த என்னை இழந்துபோவது மல்லாமல், அவர்கள் அடைந்திருந்ததான அமரத்வமும், ஓர் பயனும் படாமல், கடைசியாக ம்ருத்யுலோகம் வந்து சேர்கிறார்கள். பின்பு தாயின் வயிற்றிற்கிடந்து, அங்கிருக்கும் நெருப்பிலும், விஷ்டையின் ஆவியின் வெப்பத்திலும் வேக்காடுண்டு, ஒன்பதுமாஸம் கஷ்டப்பட்டு, பிறந்து மறுபடியும் சாகிறார்கள். அப்பா அர்ஜுநா, ஸ்வப்நத்திற் கிடைத்ததான பெருத்த புதையல், விழித்துக் கொண்டமாத்ரத்தில், இல்லாமற் போவதுபோலும், வேதங்களைப் பரிசீலனம் பண்ணினவர்கள் கொண்டாடுகிற ஸ்வர்க்கஸுகம் னிலையற்றது என்று அறி. எப்படி தாந்யத்திலிருந்து பிரித்து எடுக்கப்பட்ட பதரைத் தூற்றிப் பார்த்தால், அந்த ச்ரமம் ஓர் விதமாயும் ப்ரயோஜநப் படாமல் வீணாயிப் போகுமோ, அப்படியே ஒருவன் வேதங்களை அறிந்தும், என்னைத் தவறிப்போக விடுவானேயானால், அவன் வீண்படுவான். ஆகையால் இந்த வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட கர்மங்கள் அனைத்தும், என்னை ஸம்பாதித்துக் கொடுக்காமல், வேறுவகைப்பட்ட எவ்வித உத்தம லாபத்தை ஸம்பாதித்துக் கொடுப்பவையாயிருந்தாலும், ப்ரயோஜன மற்றவையே யாகும். ஆகையால் நீ என் ஸ்வரூபத்தை அறிந்துகொண்டு, வேறொன்றையும் அறியாதவனாய் இருந்துவிட்டால், ஸுகப் படுவாய்.

அநந்ய பக்தர்களுடைய யோகக்ஷேமத்தை பகவான் வஹித்துக் கொள்ளல்
ஸர்வவிதமாயும் மனஸால் எனக்கு விற்கப்பட்டுப் போனவர்களாய், — தாயின் கர்ப்பத்திலிருக்கும் சிசு ஸ்வரக்ஷ்ணத்திற்காக, தான் ஒருவிதமான ப்ரயத்நமும் செய்யாமல், தாயையே ஆச்ரயித்துக் கிடப்பதுபோல், என்னைக் காட்டிலும் உத்தமமான வஸ்து வேறொன்றில்லை என்று நினைத்து, என்னையே ஜீவனமாகப் பாவித்து, இப்படி மனஸுக்கு வேறோர்போக்கும் அற்றவர்களாய் – எவர்கள் என்னைச் சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பார்களோ, அவர்களை நான் உபாஸித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவர்கள் எந்த க்ஷணத்தில் என்னோடு ஒன்றுபட்டு, என்னுடைய பஜநையில் இறங்குவார்களோ, அந்த க்ஷணத்திலேயே அவர்களைப் பற்றிய சிந்தை எனக்கு ஏற்பட்டுப் போகிறது. பின்பு உலக வழக்கத்தின்படி, அவர்கள் செய்ய வேண்டியதாயிருக்கும் அனைத்தும் நானே செய்யவேண்டியதாய் விடுகிறது. இரக்கை முளைக்காத குஞ்சின் உயிரிருத்தாற் றான் பிழைத்திருக்க முடியும், என்று பாவித்திருக்கும் தாய்ப் பட்சியைப்போலும், தன்னுடைய பசிதாகங்களைப் பாராட்டாமல் குழந்தைக்கு நன்மையையே தேடிவைக்கும் தாயைப் போலும், என்னை ஸர்வசக்தியையும் கொண்டு தழுவி நிற்கும் அவர்களுக்கு, ஆகவேண்டிய அனைத்தையும் நானே செய்துவைக்கிறேன். அவர்களுக்கு என்னுடன் ஒன்றுபட்டுப் போகவேண்டுமென்ற ஆசையிருந்தால், அந்த ஆசையைப் பூர்ணம் பண்ணி வைக்கிறேன். இல்லாவிட்டால், என்னோடொன்று பட்டுப் போகாமல், எனக்கு ஸேவை செய்துகொண்டிருக்க வேண்டுமென்று, அவர்களுக்காசையிருந்தால், எங்கள் இருவருக்கும் நடுவில் பரஸ்பரம் ப்ரேமையை செய்துவைக்கிறேன். இப்படி அவர்கள் மனஸில் என்னென்ன ஆசை உண்டாகுமோ, அதையெல்லாம் பூர்த்திசெய்துவைப்பது என் கடமையாகிறது. அத்துடன் கூட, அப்படி நான் செய்துகொடுத்தது ஒருநாளும் அழிந்துபோகாவண்ணம், அதைக் காப்பாற்றியும் வைக்கிறேன். இப்படி ஸர்வபாவத்தாலும் என்னையே ஆச்ரயித்திருக்கும் அவர்கள் யோகக்ஷேமம் என் தலையிலேயே சுமந்து போகிறது, அர்ஜுநா.

அந்யதேவதா பக்தி விபரீதமாய் முடிகிறது
இனி, வேறு மதஸ்தர்களாய், விச்வமனைத்திலும் வ்யாபித்திருக்கும் என்னை அறியாமல், அக்நி, இந்த்ரன், ஸூர்யன், சந்த்ரன், இப்படிப்பட்ட இதர தேவதைகளை, எவர்கள் எனக்குப் பதிலாக வைத்துக்கொண்டு ஆராதிக்கிறார்களோ, அவர்களுடைய ஆராதநமும் எல்லா ரூபமாயிருக்கும் என்னையே வந்தடைகிறது. ஆனால், அவர்களுடைய அப்படிப்பட்ட பஜநம், ஸரியான வழியிற் செல்லாமல் தப்பு வழிப்பட்டதாகிறது. நன்றாய்ப்பார், ஒரு வ்ருக்ஷத்தின் கிளைகளும் துளிர்களும், ஒரே பீஜத்திலிருந்தே உண்டானவையே யானாலும், அம்மரம் ஜலத்தை உட்கொள்ளுவது வேர்மூலமாயே இருப்பதால், ஜலத்தை வேரிலேயே வார்க்கவேண்டியிருக்கிறது. பத்து இந்த்ரியங்களும் ஒரே தேஹத்தையே சேர்ந்தவையே யானாலும், அவைகளால் ஸேவிக்கப்படும் விஷயம் ஒரே இடத்தைப்போய் சேர்வதாய் இருந்தாலும், உத்தமமான அன்னத்தைச் சமைத்து காதில் எப்படி னிறப்பிவைக்கலாம் ? பூக்களைக் கொண்டுவந்து கண்களை முகர்ந்து பார்க்கும்படிச் செய்வது, எப்படி முடியும் ? ரஸத்தை நாக்கே ஸேவிக்கவேண்டும்; வாஸனையை மூக்காலேயே க்ரஹிக்க வேண்டும்; அப்படியே என்னுடைய பூஜையை என் முன்னேயே இட்டு எனக்கே மனஸா ஸமர்ப்பிக்கவேண்டும். அப்படிச் செய்யாது, என்னை மனஸால் பாவிக்காமல் செய்யப்படும் பஜனை அனைத்தும், ஒன்று நினைக்க வேறொன்றாய் முடிவதால், கர்மத்தின் கண்ணாகிய ஞானம் நிர்தோஷமாய் இருக்கவேண்டியது அவச்யமாகிறது.

தொடரும்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.