ஒரு சாமானியனின் வரலாறு – 23

ஒரு சாமானியனின் வரலாறு – 23

இறைசக்தியும் நம் சக்தியும் தொடர்ச்சி

மதத்தால் மனிதரில் வேற்றுமை பாராட்டக் கூடாது

மேலும் என் இளம்பிராயத்தில், என் வீட்டிற்கு வரும் என் தந்தையின் நண்பர்கள் எல்லா மதத்தினரும் ஆவர். எனக்குத் தெரிந்து இரு கிறிஸ்தவர்களும், இரு முகம்மதியர்களும், மூன்று இந்துக்களும் அவருக்கு மிக நட்பாக இருந்தனர். அவர்களில் ஒருவரோ அல்லது இருவரோ அல்லது மூவரோ வந்து எங்கள் வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து நீண்ட நேரம் என் தந்தையுடன் உரையாடும் போது பேசப்படும் தர்க்கப்பொருள் பெரும்பாலான நேரங்களில், பிறர் மீது அன்பு வைத்து நாம் செய்யக்கூடியவை பற்றியும், எந்தவொரு மதத்துக்குள்ளும் பிரத்தியேகமென்று அடக்கிவைக்கப்பட முடியாத இறைசக்தியையும் குறித்துத்தான்.

மற்ற மத நண்பர்கள் வந்துசென்றபின், எனக்கு பதிலளிக்கும் வகையில் எல்லா மதங்களுமே இறைவனைச் சென்றடையும் வழிகளே என்றும், பிறந்த மதத்தின் வழி நடப்பது நமது கடமை என்றும் என் பெற்றோர் உணர்த்தியிருக்கின்றனர். அதன்படியே வாழ்ந்தும் வருகிறேன்.

மேலும் மதத்தின்பால் நம்பிக்கை இல்லாது ஆனால் அசைக்கமுடியாத தன்னம்பிக்கை கொண்டு, மிக்க பண்புடனும் அன்புடன் பிறரை நேசிப்பவர்களும் மதிக்கப்பட வேண்டியவர்களே என்றும், அந்தத்தன்னம்பிக்கையே (அவர்கள் உணரமறுத்தாலும்) அவர்களிடமும் இறைவன் இருப்பதற்கு அத்தாட்சி என்றும் என் தந்தையார் போதித்திருக்கிறார்.

தன்னம்பிக்கையே முதல் கடவுள்

என் தந்தை எனக்கு இதைப் பற்றிப் போதித்தவை:

  1. தன்னம்பிக்கை என்பதே நமக்கு முதல் கடவுள் என்றும், நம் மதத்தின் கடவுள் அடுத்தபடிதான்.
  2. தன்னம்பிக்கையின்றி, நம்பிக்கையின்றி எந்தப்பிரார்த்தனையும் நிறைவேறாது.
  3. வெறும் பிரார்த்தனை மட்டும் காரியங்களைச் சாதிக்கப் போதாது.
  4. தன்னம்பிக்கையுடன் செய்யும் முயற்சிதான் வெற்றிகொடுக்கும்.
  5. நாம் மனம் தளரும்போது, அச்சமுறும்போது, தன்னம்பிக்கை பலமிழக்கும்போது நம்மைவிட மிக மிக மிக உயர்ந்த எல்லாம் வல்ல சக்தியான அந்த இறைவனை வேண்டினால், நமக்குத் தேவையான நம்சக்திக்கும் மீறிய சாதனைகளைச் செய்யலாம்.
  6. பிற மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களையோ அல்லது மத நம்பிக்கை அற்றவர்களையோ அந்தக்காரணத்துக்காக வெறுப்பதோ அல்லது தகுந்த மரியாதை அளிக்கத் தவறுவதோ, அன்பில்லாமல் அவர்களுடன்  பேசுவதோ மிகத்தவறு.

பள்ளியில் அமைந்த பண்பு

இதைத் தவிரவும், நான் கிராமத்துப் பள்ளியில் 3ஆவது முதல் 6ஆவது வகுப்புகள் படிக்கும் போது, அங்கே பணிபுரிந்த திரு ராமசாமி அய்யர் என்ற தலைமையாசிரியர் பணிபுரிந்தார்.

மாணவர்களாகிய எங்களிடம் ஒருபோதும் மதபேதம் இருக்கக் கூடாது என்று போதித்து, தினமும் அணிவகுப்பின்போது அன்றைய செய்திகளை மாணவர்கள் வாசிக்கும் முன்னும், வாரந்தோறும் கூட்டப்படும் பிரார்த்தனைக் கூட்டத்திலும், மத நூல்கள் வாசிக்கச் செய்தார்.

மூன்று மதங்களின் முக்கிய நூல்களான ஸ்ரீபகவத்கீதை, விவிலியம் என்ற புனித பைபிள், திருக்குர்ஆன் இவற்றிலிருந்து சிலபகுதிகளை அவற்றின் பொருளுடன், பிற மத மாணவர்களை வாசிக்கச் செய்து (பைபிளை இந்துவோ முகம்மதியனோ, திருக்குர்ஆனை இந்துவோ கிறிஸ்துவனோ, பகவத்கீதையை கிறிஸ்துவனோ முகம்மதியனோ படிப்போம்) மத நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்தினார்.

அவரை ‘இந்தக் குற்றத்திற்காக சில இந்துக்களும், சில முகம்மதியர்களும் தாக்கியபோதும் அவர் நிறுத்தாது இந்தப் பணியைச் செய்துவந்தார். நானும் அப்போது பைபிளும், குரானும் வாசித்திருக்கிறேன்.

அப்போது அந்தப் பிராயத்தில் அதன் பெருமை எனக்குத் தெரியவில்லை. இப்போது அதை எழுதும்போது உணர்ச்சிப் பெருக்கேற்படுகிறது.

பள்ளிப் பிள்ளைகளின் உள்ளத்தை இவ்வாறு உன்னதமாக்கி நல்வழிப்படுத்தி, தன் சுகத்தையும் இழந்த அந்த நல்ல ஆசிரியர், ஆசிரியர் தொழிலுக்கே ஒரு மரியாதையை ஏற்படுத்தினார்.

இறைவனின் தன்மையைப் பற்றி வாழ்வு போதிக்கிறது

இளம்பிராயத்தில் நான் வளர்ந்த இந்த சூழலும், பின்னர் நான் படித்த சில  நூல்களும், எனக்கு நிகழ்ந்த சில நிகழ்ச்சிகளும் எனக்கு மதங்கள் பற்றிய சிந்தனையையும், அன்பு, இறைவன் ஆகிய சொற்கள் மதம்கடந்தவை என்ற அறிவையும் தந்துள்ளன.

பிறமதங்களைப் பற்றிய என் கண்ணோட்டம் என் உறவினர், என் நண்பர்கள் பலரிடமிருந்து மிகவும் மாறுதலாக இருப்பினும், என் கருத்துக்கள் சரியானவை என்று நான் கொண்ட கொள்கைக்கு, என் வாழ்வில் நடந்த மேற்குறிப்பிட்ட சில நிகழ்ச்சிகளே சான்று.

ஒரு சராசரி மனிதனான எனக்கு ஏற்பட்டுள்ள இத்தகைய  நிகழ்ச்சிகள் பலருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கக் கூடும், எல்லோருக்கும் ஏற்படவும் கூடும். எனவே மனிதரினத்தில் எந்த விதமான வேறுபாடுகளையும் கருத்தில் கொள்ளாது, நாமே உலகில் மிகச்சிறந்தவர், மிக அறிவானவர் என்ற அகந்தையை நீக்கி, எளியவனாகி உண்மை அன்புடன் பிரார்த்தனை செய்தால் எல்லோருமே எல்லாவிதமான சாதனைகளையும் செய்யலாம்.

அன்பே எல்லாம்

என் வாழ்வில் நான் கற்றுக் கொண்டது  அன்பே எல்லாம் என்பதைத்தான். அன்பினால்தான் இந்த உலகம் செய்யப்பட்டுள்ளது. குழந்தையாகவும், சிறு பிராயத்திலும், நமக்கு நம் பெற்றோர், நம் ஆசிரியர், நம் உற்றோர் ஆகியோர் அளித்த அன்பான அணுகுமுறையால்தான் நாம் வளர்ந்துள்ளோம். அவ்வாறு அன்பு செலுத்தும்போது அவர்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சிதான் அளவில்லாதது என்பதை நாம் பிறரிடம் அன்பு செலுத்தும்போதுதான் உணரமுடியும்.

அந்த அன்புதான் நல்ல மனம் படைத்தவர்களிடமிருந்து இதமான ஒரு வருடலாக, மிகுந்த வெப்பத்தில் வாடும்போது எங்கிருந்தோ வந்து நம்மைக் குளிர்விக்கும் தென்றலாக, வருத்தத்துடன் வாடும்போது கிடைக்கும் ஒரு தேற்றுதலாக, உடல் நலிவுடன் இருக்கும்போது கிடைக்கும் இதமான ஒரு மருந்தாக, சோகத்தில் தவிக்கும் இதயங்களுக்கு மலர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் நல்லிசையாக மலர்ந்து, பிறரை வாழவைக்கிறது. இதை நாம் உணரும் தருணங்கள் மிகக்குறைவு. இருப்பினும் நமக்கு எப்போது ஒரு நன்மையைப் பிறர் செய்தாலும், பயன்பெறும் நாம் அந்த நன்மையைச் செய்தவரின் மனத்திலுள்ள அன்பு, அவரின் குண நலன் இவற்றைக்குறித்து சிறிது யோசித்தால், அப்படி யோசிக்கப் பழகப்பழக, அந்த அன்பு நமக்குப் புலனாகும்.

அன்பே சிவன், அன்பே இறைவன், Love is God, என்று உணர்ந்து அந்த அன்பு மிகக் கொண்டவர்களாக நாம் மாற மாற, பிறருக்கு நம்மால் நன்மை விளையும் அதே நேரத்தில் நாம் மிக உயர்ந்த மகிழ்ச்சியினால் நிறைக்கப்பட்டவர்களாக ஆவோம். வளம் கொண்டதாக ஆகிவிட்ட அத்தகைய நமது மனத்தில் ஏற்படும் எண்ணங்களால் எதையும் சாதிக்க இயலும். எண்ணம் நம் வசப்படுவதால் நம் வாழ்வு வசப்படும். உலகமும் நம் வசப்படும்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.