விநாயகர் அகவல் -1 (மூலமும் உரையும்)

vinayakar akaval of avuaiyAr with the
commentary of Guhasri Racapati
(in Tamil Script, unicode/utf-8 format)

ஔவையார் அருளிச் செய்த
விநாயகர் அகவல்
(மூலமும் பு.பா.இரசபதி உரையும்)


Acknowledgements:
Our sincere thanks go to Mr. P.N. Kumar of Java for the preparation of th etext of the work “auvaiyAr aruLicceita vinAyakar akaval, kukasrI racapati uraiyuTan”, amirtavarsini printers, chennai, 1954
. This work was posted in several parts in the “agathiyar” mailinglist at Yahoo.
PDF and Web versions: Dr. K. Kalyanasundaram, Lausanne, Switzerland

This Etext file has the verses in tamil script in unicode/utf-8 format.
So you need to have a Tamil Unicode font to view the Tamil part properly and the computer/browser set to handle utf-8 encoded text.
In case of difficulties send an email request to kalyan@geocities.com or to kumar@vt.edu
© Project Madurai 2006
Project Madurai is an open, voluntary, worldwide initiative devoted to preparation of
electronic texts of tamil literary works and to distribute them free onthe Internet.
Details of Project Madurai are available at the website
www.projectmadurai.org
You are welcome to freely distribute this file, provided this header page is kept intact.


ஔவையார் அருளிச் செய்த
விநாயகர் அகவல் (மூலமும் பு.பா.இரசபதி உரையும்)

மின்பதிப்பாசிரியர் முன்குறிப்பு:

இந்த அருள்நூலைப் பாதுகாத்து வைத்திருந்து அடியேனுக்கு வழங்கி உதவிய கனடா பேராசிரியர் பசுபதி அவர்களுக்கும், 51 பகுதிகளாய்ப் பிரித்து இதனைத் தொடராக, அடியேன் எழுதிய பின்னுரையுடன் சேர்த்து வெளியிட, ஆர்வத்துடன் ஆதரவளித்த அகத்தியர் யாஹூ குழும நடத்துநர் டாக்டர்.ஜெயபாரதி அவர்களுக்கும், மரபிலக்கியம் யாஹூ குழும நடத்துநர் திரு.ஹரிகிருஷ்ணன் அவர்களுக்கும் நன்றி நவில்கிறேன்! இத்தகு அரிய நூல்களை பரவலாய்ப் படித்துப் பயனுறும் வண்ணம் மின்னேற்றும் மதுரைத் திட்டக் குழுவினர்க்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி!

அன்புடன்,
குமார், ஜாவா
(sarabeswar@yahoo.com)


நூல்முகம்

இந்த அருள்நூலுக்கு, மறைமலையாரின் தலை மாணாக்கரும், பல்வேறு அருட்பணிகள் ஆற்றி, பின்னாளில் துறவு பூண்டு, மாம்பாக்கத்தில் திருக்குறள் பீடம் கண்டு, அமைந்தவருமான, பாலசுந்தரனார் என்ற இளவழகனார் அருளிய நூல்முகம்:

திருவருள்

இந்திய நாடு திருவருள் நாடு! காலந்தோறும் குருமார் பற்பலர் தோன்றி, மேலுமேலும் அருள்நலம் பெருக்கிய நாடு. செல்வத்தில் மிதந்து, கல்வியில் திளைத்து, அருளில் அமைதியுற்ற அழகிய நாடு! குறைவொன்றும் இல்லாத குருநாடு!

இந்த நாட்டில் அரும்பி மலர்ந்த திருநெறிகள் பல. அந்நெறிகளின் வழியே திருவருள் வெளிப்பட்டுத் தோன்றிய திருவுருவங்களும் பல. அருள் வெளிப்பட்ட இடங்களில் எழுந்த திருக்கோயில்களும் பல. அவற்றின் வரலாறுகளும் பலப்பல. அழகிய பழம்பெரு மொழிகளில் ஆன்றோர் அருளிய அருள் மணங்கமழும் ஞான நூல்களும் பற்பலவாம்.

தேனினும் இனிய தமிழ் மொழியில் அருள்ஞான நூல்கள் மிகவும் அளவாக உள்ளன. மக்கள் வாழ்நாளில் அமைதியுடைய நாள் மிகச்சில; அச் சில நாளில் நன்கு அறிந்து தெரிந்து கொள்ளத்தக்க வகையில், அளவாய் ஞானநூல்கள் தமிழில் இனிது அமைந்திருக்கின்றன. ஆனால், பொருள் நிறைவுக்கோ, கருத்து ஆழத்துக்கோ, பழக்கப் பயனுக்கோ அவற்றிற் குறைவு ஒன்றுமில்லை. மேலும், தெளிவு மிகுந்து, சுவை உயர்ந்து, மெய் பொலிந்து, அருள் ஒளி விடுவன தமிழ் நூல்கள்.

அத்தகைய அழகிய ஞானநூல்களில் ஒன்று, ஔவையார் அருளிய விநாயகர் அகவல். எளிய நடையில் சிறு பிள்ளைகளும் ஓதி நலம்பெறும் வகையில் அமைந்தது அது. அவ்வாறே, விநாயகர் வழிபாடும், பிள்ளைகட்கும் ஏற்ற இனிய எளிய வழிபாடு. மண்ணைப் பிடித்து, அறுகம் புல்லை எடுத்து இட்டு, உண்டை படைத்து வணங்கும் மிக எளிய வழிபாடு இது.

ஔவையார் சிறுபிள்ளைகட்கு நூல்கள் எழுதுவதில் வல்லவர். சிறுபருவத்திலேயே நெட்டுருச் செய்துகொண்டு நாளுக்கு நாள் மெய்ப்பொருள் உணரும் வகையில், அப்பிராட்டியார் நூல்கள் அருளிச் செய்துள்ளார். பெரிய மூதறிவினரே சிறுவர்க்கும் யாவர்க்கும் நூல்கள் அருளுதற்குரியவர்.

விநாயகர் அகவல் இப்போது உரை விளக்கத்தோடு வெளிவருகின்றது. விளக்கமும் தக்க மூதறிவினரையே ஆசிரியராய்ப் பெற்றிருக்கின்றது. திரு.ரசபதி அவர்கள் இதன் உரையாசிரியர். அவர்கள், மொழித் திறமும், ஞான மெய்ப்பொருள் ஆய்வும், திருவருள் அன்பும், எழுத்து வன்மையும், பல அருள் நூல்களுக்கு உரை வகுத்துதவிய உரைப் பழக்கமும் நன்கமைந்தவர்கள். இன்பத் தமிழுலகு, அப் பேரறிவாளராற் பயன் கொள்ளத் தக்கன பல உள்ளன.

உரையும் நூலுமாக இதனை வெளியீடு செய்யும் புண்ணியத் திருவுடைய ‘அமிர்தவசனி’ பதிப்பகத்தார், தெய்வமணம் பரவுதலொன்றே நோக்கமும் குறியுமாக உடைய மாட்சியர். நல்லவருலகம், வான்முகில் நோக்கும் பசும்பயிர் போல இப் பதிப்பகத்தார் முகங்கொண்டு வாழ்ந்து வருகின்றது.

இந்நூல் வாழ்க! இதன் செய்கையர் வெல்க! திரு அருள் தழைக!

இளவழகன்,
குருகுலம், மாம்பாக்கம்.
(31.5.1954)


ஆசிரியர் முன்னுரை

இறைவன் திருவருளால், இவ்வுலகம் தோன்றியது; தொழிற்படுகின்றது. அகில உலகில் ஒவ்வொரு செயலிலும், அருள் முத்திரை உளது. அமைதி, இதனை எவர்க்கும் அறிவிக்கும். எளியேனுடைய திண்ணைப் பள்ளி ஆசிரியருள் ஒருவர் பிரமஸ்ரீ கனகசபேசையர் அவர்கள். வைதீகசீலரான அப் பெருந்தகை, அருளொடு தூண்ட, விநாயகர் அகவலை இளமையில் மனனம் செய்தேன். இன்றுவரை அத் தொடர்பு என்னிடம் உளது.

அதன் பயனாக, பல சாதுக்கள் ஆசியையும் பெற்றேன். இன்றைய உலகில், அமயம் வாய்க்கும் போதெல்லாம், நூலின் உள்ளுரையை உணர்ந்து உணர்ந்து நெகிழும் என் உள்ளம். கடலூர் வெள்ளிப் பிள்ளையார் கோயில் நிர்வாகி அன்பர் கணபதி முதலியார் அவர்களும், என் கெழுதகை நண்பரான கிடங்குத்தெரு ஸ்ரீ பாலசுப்பிரமணியம் கம்பெனி அவர்களும், இந்நூலுக்கு உரையெழுதும் வேட்கையை இடையிடை என்னில் எழுப்பினர்.

அமிர்தவசனி தெய்விகத் திங்கள் இதழ் ஆசிரியரும், ஏதாயினும் திருப்பணி செய்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்னும் உணர்வை எவர்க்கும் எழுப்புபவருமான பிரமஸ்ரீ சு.முத்துஸ்வாமி ஐயரவர்கள், ‘விநாயகர் அகவல் விரிவுரை, நாட்டிற்குச் செய்யும் நல்லதொரு தொண்டு. இதனில் ஈடுபடுக’ என்று ஆணையிட்டனர். இதுகுறித்து டாக்டர் பிரமஸ்ரீ மணி ஐயர் அவர்களும், ‘உரைத் திருப்பணி எவ்வளவு நடைபெற்றிருக்கிறது’ என்று, இடையிடை அன்பொடு வினவலாயினர். ‘செய்கிறேன்’ என்னும் என் வாய். நெஞ்சமோ பெரிதும் அஞ்சியது.

உருவிற் சிறியது எனினும், சாதனை பழுத்தவர்க்கே சாத்தியமானது விநாயகர் அகவல். யானோ அருகன்! இனிய ஊக்குதல் தொடர்பு, திருவருள் கட்டளைபோல் இருந்தது.

யாதாயினும் ஆக! கணேசா! அப்பா நீயே துணை என்று நம்பி ஏதோ சிறிது முயன்றேன். முயல்வின் பயன் இச் சிற்றுரை. சாதனா சம்பந்திகளும், அருங்கலை வாணரும், எளியேன் செய்த இச் சிறுபணியை ஏற்க வேண்டுகிறேன். உள்ள குறைகளையும் உணர்த்துவரேல், அந்நன்றியை என்றும் மறவேன்.

விநாயகர் அகவலைப் பாராயணம் செய்யும் பக்தர்களின் பாததூளியே எளியேன் விழைதரும் பரிசு. கணேசா! வரசித்தி நாதா! திருப்பணியில் ஈடுபட்டுச் செயலாற்றும் அமிர்தவசனி காரியாலயம் வாழ்க என்று வழுத்துகிறேன். தெய்வக் கணபதி அடியார்தம் திருவடிகட்கே அடைக்கலம்.

இங்ஙனம் அன்பன்,
பு.பா.இரசபதி
97, சஞ்சீவிராயன் கோயில் தெரு,
பழையவண்ணை, சென்னை – 21.
(20.9.1954)

    • ‘ஒன்றாகக் காண்பதே காட்சி; புலன்ஐந்தும்

 

    • வென்றான்தன் வீரமே வீரமாம் – என்றானும்

 

    • சாவாமல் கற்பதே கல்வி; தனைப்பிறர்

 

    • ஏவாமல் உண்பதே ஊண்’ – ஔவையார்

 


விநாயகர் அகவல் – மூலம்

சீதக் களபச் செந்தா மரைப்பூம்
பாதச் சிலம்பு பலவிசை பாடப்
பொன்னரை ஞாணும் பூந்துகில் ஆடையும்
வன்னமருங்கில் வளர்ந்தழ கெறிப்பப்
பேழை வயிறும் பெரும்பாரக் கோடும்
5
வேழ முகமும் விளங்குசிந் தூரமும்
அஞ்சு கரமும் அங்குச பாசமும்
நெஞ்சிற் குடிகொண்ட நீல மேனியும்
நான்ற வாயும் நாலிரு புயமும்
மூன்று கண்ணும் மும்மதச் சுவடும்
10
இரண்டு செவியும் இலங்குபொன் முடியும்
திரண்டமுப் புரிநூல் திகழொளி மார்பும்
சொற்பதம் கடந்த துரியமெய்ஞ் ஞான
அற்புதம் நின்ற கற்பகக் களிறே!
முப்பழ நுகரும் மூஷிக வாகன!
15
இப்பொழு தென்னை ஆட்கொள வேண்டித்
தாயா யெனக்குத் தானெழுந் தருளி
மாயாப் பிறவி மயக்கம் அறுத்துத்
திருந்திய முதலைந் தெழுத்தும் தெளிவாய்ப்
பொருந்தவே வந்தென் உளந்தனில் புகுந்து
20
குருவடி வாகிக் குவலயந் தன்னில்
திருவடி வைத்துத் திறமிது பொருளென
வாடா வகைதான் மகிழ்ந்தெனக் கருளிக்
கோடா யுதத்தால் கொடுவினை களைந்தே
உவட்டா உபதேசம் புகட்டியென் செவியில்
25
தெவிட்டாத ஞானத் தெளிவையும் காட்டி
ஐம்புலன் தன்னை அடக்கும் உபாயம்
இன்புறு கருணையின் இனிதெனக் கருளிக்
கருவிக ளொடுங்கும் கருத்தினை யறிவித்(து)
இருவினை தன்னை அறுத்திருள் கடிந்து
30
தலமொரு நான்கும் தந்தெனக் கருளி
மலமொரு மூன்றின் மயக்கம் அறுத்தே
ஒன்பது வாயில் ஒருமந் திரத்தால்
ஐம்புலக் கதவை அடைப்பதும் காட்டி
ஆறா தாரத்(து) அங்குச நிலையும்
35
பேறா நிறுத்திப் பேச்சுரை யறுத்தே
இடைபிங் கலையின் எழுத்தறி வித்துக்
கடையிற் சுழுமுனைக் கபாலமும் காட்டி
மூன்றுமண் டலத்தின் முட்டிய தூணின்
நான்றெழு பாம்பின் நாவில் உணர்த்திக்
40
குண்டலி யதனிற் கூடிய அசபை
விண்டெழு மந்திரம் வெளிப்பட உரைத்து
மூலா தாரத்தின் மூண்டெழு கனலைக்
காலால் எழுப்பும் கருத்தறி வித்தே
அமுத நிலையும் ஆதித்தன் இயக்கமும்
45
குமுத சகாயன் குணத்தையும் கூறி
இடைச்சக் கரத்தின் ஈரெட்டு நிலையும்
உடல்சக் கரத்தின் உறுப்பையும் காட்டிச்
சண்முக தூலமும் சதுர்முக சூக்கமும்
எண் முகமாக இனிதெனக் கருளிப்
50
புரியட்ட காயம் புலப்பட எனக்குத்
தெரியெட்டு நிலையும் தெரிசனப் படுத்திக்
கருத்தினில் கபால வாயில் காட்டி
இருத்தி முத்தி யினிதெனக் கருளி
என்னை யறிவித்(து) எனக்கருள் செய்து
55
முன்னை வினையின் முதலைக் களைந்து
வாக்கும் மனமும் இல்லா மனோலயம்
தேக்கியே யென்றன் சிந்தை தெளிவித்(து)
இருள்வெளி யிரண்டுக்(கு) ஒன்றிடம் என்ன
அருள்தரும் ஆனந்தத்(து) அழுத்தியென் செவியில்
60
எல்லை யில்லா ஆனந் தம்அளித்(து)
அல்லல் களைந்தே அருள்வழி காட்டிச்
சத்தத்தின் உள்ளே சதாசிவம் காட்டிச்
சித்தத்தின் உள்ளே சிவலிங்கம் காட்டி
அணுவிற்(கு) அணுவாய் அப்பாலுக்(கு) அப்பாலாய்க்
65
கணுமுற்றி நின்ற கரும்புள்ளே காட்டி
வேடமும் நீறும் விளங்க நிறுத்திக்
கூடுமெய்த் தொண்டர் குழாத்துடன் கூட்டி
அஞ்சக் கரத்தின் அரும்பொருள் தன்னை
நெஞ்சக் கருத்தின் நிலையறி வித்துத்
70
தத்துவ நிலையைத் தந்தெனை யாண்ட
வித்தக விநாயக விரைகழல் சரணே!

விநாயகர் அகவல் – உரை (குகஸ்ரீ ரசபதி)

இது விநாயகரைப் பற்றிய அகவல் என விரியும். இரண்டாம் வேற்றுமை உருபும் பயனும் உடன் தொக்க தொகை; ஆறாம் வேற்றுமைச் செய்யுட்கிழமைப் பொருளாகவும் விரிக்கலாம். விநாயகர் வடசொல். கணேசர்க்கு இப்பெயர் யோகமாக அமைந்தது; ரூடியாகவும் பெறவுளது. இதனால் இது யோகரூடி எனப்பெறும். வி-மேலான; நாயகர்-தலைவர்; எனவே தற்பர கணபதி, தனக்கு மேலொரு தலைவர் இலாதவர் என்றபடி.

‘வித்தக விநாயக விரைகழல் சரணே’ எனும் இந்நூலின் இறுதிஅடியில் இப்பெயர்ப் பொருள் விரித்துரைக்கப் பெற்றுள்ளது; ஆண்டு அது காணத்தகும்.

விநாயகர் அகவல் என்ற தொடர் அன்மொழித் தொகையாய், விநாயகர் மேல் பாடப் பெற்ற அகவல் பாவால் ஆகிய துதிநூல் எனும் பொருளில் நின்றது. மயில் அகவுவது போலும் ஒலியினது ஆகலின் அகவல் எனப் பெயர் பெறும். அகவல் எனினும் ஆசிரியம் எனினும் ஒக்கும். நேரிசை, இணைக்குறள், நிலைமண்டிலம், அடிமறி மண்டிலம் எனும் நால்வகையுள் இது, இயற்சீர் விரவிய நேரிசை ஆசிரியப்பா எனப் பெறும்.

எழுபத்துஇரண்டு அடிகளைக் கொண்ட இந்நூலைப் பாடியவர் ஔவைப் பிராட்டியார். அற்புதமான அப்பாடலையும், பாடல் பொருளையும், தத்துவக் குறிப்பையும், திருவருள் துணை கொண்டு ஒரு சிறிது காண்போம்.

திருவடிப் பெருமை

உடலில் அரைஞாணிற்குக் கீழ் இருக்கிறது மூலநிலம்; அந்நிலத்தில் திகுதிகு என்று கனல்கிறது மூலக்கனல். உடலில் உள்ள பொறிபுலன் எல்லாம் அக்கனலிலிருந்தே உயிர்க்கின்றன. அற்புத அக்கனலே ஆன்ம வாழ்விற்கு ஆரம்பம்.

ஞானக்கனலான கணபதியின் திருவடிகள், அம்மூலக்கனலின் முன்பிருக்கின்றன. கனல் தணியாதபடி அங்கிருந்து காப்பளிக்கின்றார் கரிமுக வரதர். வெப்பம் காட்டாமல் தட்பம் காட்டும் அவர் திருவடிகளிலிருந்து எழுகின்றது ஏழிசை. எவர் உள்ளத்தையும் வயப்படுத்தும் அந்த ஏழ் இசை எழுகோடி மந்திரம் என நிற்கிறது. அரிய நுட்பம் பல காட்டும் அந்த மந்திர நாதமே, ஊனம் இல்லாத வேதமாக உருக் கொள்கின்றது; சொல் உலகமான வேதங்களுடன், பொருள் உலகமான உயர்ந்த தத்துவங்களும் உயிர்க்கின்றன.

தூயது, தூய்மை அற்றது, இரண்டும் கலந்தது (சுத்த மாயா, ப்ரக்ருதி மாயா, மிஸ்ர மாயா) எனப்பெறும் மூன்று மாயைகளும், அவைகளின் செயலால் உருக்கொள்ளும் உலகங்களும், வித்தக அந்த நாதத்திலிருந்தே விறுவிறு என்று எங்கும் விரிந்து வியாபிக்கின்றன. என்ன அற்புதம்!

    • ‘அமல மாகிய சிந்தை யடைந்து அகல்

 

    • தொலை விலாத அறம்பொரு ளின்பமும்

 

    • அடைய ஓதி உணர்ந்து தணந்தபின் – அருள் தானே

 

    • அறியு மாறு பெறும்படி அன்பினில்

 

    • இனிய நாத சிலம்பு புலம்பிடும்

 

    • அருண ஆடக கிண்கிணி தங்கிய – அடி தாராய்!’

 

– என வரும் கந்தன் அருள்பெறு சந்தமுனிவர் திருப்புகழ்க் குறிப்பு இங்கு எண்ணத் தகும்.

பயனான இவைகள் அனைத்தையும் ஊன்றி நெகிழ்ந்து உருகிய உளத்தொடு பாடுகின்றார் ஔவைப் பாட்டியார். பாடலைச் சிந்தனையுடன் படித்துப் பாருங்கள். என்ன ஆனந்தம்!

1. சீதக் களபச் செந்தா மரைப்பூம்
2. பாதச் சிலம்பு பலஇசை பாட

பதவுரை:
சீதம் – குளிர்ந்த,
களபம் – களப மணம் கமழ்கின்ற,
செந்தாமரைப் பூம்பாதச் சிலம்பு – சிவந்த கமலம் போன்ற திருவடிகளில் அணிந்துள்ள சிலம்பு என்னும் அணிகள்,
பல இசை பாட – பலவகை இசைப்பாட்டு ஒலிகளை எழுப்பவும் (என்றவாறு).

அருள் நாதத்திலிருந்தே அனைத்தும் தோன்றின எனும் அருள் நூல்கள், எவ்வளவு நுட்பம் உணர்ந்து ஓதியிருக்கின்றன என்பது வித்தக இந்த இரண்டு அடிகளிலிருந்தும் விளங்குகின்றது அல்லவா!

இவ்வளவு செய்திகளையும் தன்னுள் கொண்டிருக்கும் இந்த இரண்டு அடிகளை என்றும் மறக்கவியலுமோ! இவைகளை நினைவுறுத்தும் இனிய பிராட்டியும் என்றும் நம் நினைவில் இடம் பெறுகின்றார்.

    • ‘தடந்தாட்கு ஒத்த தமனியச் சிலம்பு

 

    • படம் தாழ் கச்சைப் பாம்பொடு மிளிர

 

    • வென்றாடு திருத்தாதை வியந்துகைத் துடிகொட்ட

 

    • நின்றாடும் மழகளிற்றை நினைவாரோ வினையிலரே’

 

– எனவரும் பெருங்கதையடிகள், இங்கு நாம் நினைவு கொள்ளத் தகும்.

மூலாதாரத்திலிருந்து நாதநயம் பல தோன்ற, இன்ப நிருத்தம் செய்கின்றான் எம்மான். நூல் ஆரம்பத்திலேயே திருவடி தரிசனம் ஆகிறது. திருவடிகளின் செயலை இருபத்துஇரண்டாம் அடியும் அறிவுறுத்துகின்றது. விளக்கம் அங்குளது; ஆண்டு அதைக் காண்டல் நலம்.

திருஇடை

எம்மான்தன் இயற்கைத் திருமேனியில் அரைஞாணும், வெண்பட்டும் இருக்கின்றன. அந்தச் செயற்கைக் கோலத் தெய்வ அழகு, அகில உலகும் அமைதி பெற, வளரும் ஒளியுடன் அழகை வழங்குகின்றது. இந்நிலையை உணரும்போதே பாட்டியின் உள்ளம் படபடக்கின்றது. திருவாளன் தெய்வப் பிரபுத்துவத்தை, மெல்லெனப் பின்வரும் இரண்டடிகளால் அம்மை உரைக்கும் அழகே அழகு!

3. பொன் அரைஞாணும் பூந்துகில் ஆடையும்
4. வன்ன மருங்கில் வளர்ந்தழ கெறிப்ப

பதவுரை:
பொன் அரைஞாணும் – பொன்னால் ஆகிய அரைஞாண் என்னும் அணிகலனும்,
பூந்துகில் ஆடையும் – மென்மையான வெண்பட்டு ஆடையும்,
வன்ன மருங்கில் – அழகிய திரு இடையில்,
வளர்ந்து அழகு எறிப்ப – மென்மேலும் அழகு மிகுந்து ஒளிபரப்ப (என்றவாறு).

பாட்டிக்குப் பாததரிசனம் காட்டிய பரன், கனிவிக்கும் தன் இடையையும் காட்டுகின்றான்.

கணபதி அஷ்டோத்தரம் என்றொரு நூல் உளது. அதனில்,

‘ஓம் ஸ்வேத பரிதாநாய நம: என்பது 39’ஆம் மந்திரம்.
‘ஓம் சுப்ரப்ரியாய நம: என்பது 27’ஆம் மந்திரம்.

இந்த இரு மந்திரங்களும் வெண்பட்டு ஆடையன் விமலன் எனலை விளக்குகின்றன.
சுப்ரம் என்பது வெண்ணிறப் பொருள்களைக் குறிக்கும்; எனினும் வெண்ணிற ஆடையென்றே இதுவரை பொருள் கொண்டுளர் மேலோர்.

‘மின்னா மெனவே விளங்கு பட்டழகும்’ என்றார் நக்கீரதேவ நாயனாரும். மின்னல் வெண்ணிற ஒளி. பட்டிற்கு இயற்கை நிறம் வெண்மை. உவகை விளைவிக்கும் இதனை உணர்ந்தே, ‘சுக்லாம்பரதரம்’ எனும் சுலோகமும் எழுந்தது. ‘பூந்துகில் ஆடையும்’ என்பதில், துகில் உடையை உணர்த்தாமல், நிறத்தையே உணர்த்திற்று.

    • ‘குழவி வெண்மதிக் கோடுழக் கீண்டுதேன்

 

    • முழவி னின்றதிர் மொய்வரைச் சென்னியின்

 

    • இழியும் வெள்ளரு வித்திரள் யாவையும்

 

    • குழுவின் மாடத் துகில்கொடி போன்றவே’

 

– என ஜீவகசிந்தாமணி நாமகள் இலம்பகம் முப்பத்து நான்காம் பாட்டில் வரும் துகில்கொடி என்ற இடத்தில், ‘துகில்- வெண்மை செம்மை இரண்டற்கும் பொது’ என்று உரைகண்டார் நச்சினார்க்கினியர். இதனால், ‘பூந்துகிலாடை’ என்பதற்கு, வெண்ணிற ஆடை எனப் பொருள் கோடல் நேர். கணபதிக்குச் செந்நிற ஒளியான ஆடையும் ஒரு சமயத்து அமைதலின், அதுவும் ஒருசார் கொள்ளப் பெறும்.

திருவயிறு

அகில உலகையும் தன்னுள் அடக்கிக் காட்டும் அற்புதத் திருவயிறு, அடுத்துத் தரிசனம் ஆகிறது.

வேதன், மால், உருத்திரன் எனும் முதலாளிகள் மூவர் தவம் முயன்று செய்தனர். அருள்மிக்க ஆனைமுக அம்மான் அவர்கட்கு முத்தொழில் செய்யும் முதன்மை வழங்கினன். விழுந்தனர்; பணிந்தனர்; எழுந்தனர். எங்ஙனம் செய்வது அச்செயல் என விநயமொடு மூவரும் வினவினர். அவ்வளவில், எம்மான் அம்மூவரையும் எடுத்து விழுங்கினன். உள் புகுந்தனர்; அளவிலாத அண்டங்கள், திருவயிற்றுள் இருந்து திகழ்கின்றன. அறிந்து வியந்தனர் அயன் முதலோர். அதனுடன், முத்தொழில் புரியும் பல கோடி மூவரையும் கண்டனர். அவர்கள் செய்யும் உயரிய தொழில் முறைகளை ஊன்றி உணர்ந்தனர். வரத கணபதியின் பிரபுத்வம் அறிந்து வந்தித்தனர். வாயாற வாழ்த்தினர். அவ்வமயம், திருவாயாலும், இரு செவியாலும் வித்தகக் கணபதி வேதன் முதலினோரை வெளிப்படுத்தினர்.

விரிவான இந்த விநாயக புராண வரலாறு, பேழை வயிற்றின் பெருமிதத்தோடு பாட்டியின் நினைவிற் படற்கிறது. அவ்வளவுதானா! இதோ பாருங்கள்!

வதன தந்தம்

ஒடித்த தந்தம் ஒரு கரத்திருப்ப, மற்றொரு கொம்பு திருமுகத்தில் மன்னியுளது. அளவிறந்த மகிமாதிசயங்கள், அதனிலிருந்து வெளியாகின்றன.

‘ஒற்றைக் கொம்பன் விநாயகனைத் தொழத்
துள்ளி ஓடும் தொடர்ந்த வினைகளே’
– எனும் பொருள் தோன்ற, ‘ஏக தந்தாய விக்ந விநாசினே’ எனும் மன்னிய தெய்வ மந்திரம், நம் நினைவில் இங்கு நிழலிடுகின்றது.

திருமுகம்

‘வேழக் குரித்தே விதந்து களிறெனல்’ என ஒல்காப் புகழ்மிகு தொல்காப்பியனார் ஓதிய வண்ணம், ஆண்மை மிக்க வேழமுகம் விளங்குகின்றது. திருமுக தரிசனம் செய்யச் செய்ய, உயரிய செய்திகள் பல நினைவில் உருண்டோடி வருகின்றன.

சுக்லாம்பரதரம் சுலோகத்தில் ‘பிரஸன்ன வதனம்’ உளது. இதற்குத் தரிசனமாகும் தெய்வத் திருமுகம் எனல் பொருளெனினும், யானைமுகம் என்றும் இதற்குப் பொருள் உண்டு. அற்புத இப்பெயர்ப் பொருளை, ‘ப்ரஸ்ந்நோ மத்த வாரண’ என்று நிகண்டு இனிது கூறுகின்றது.

    • ‘ஒருகோடு முகத்தணிந்த பிரசன்ன

 

    விநாயகரை உளத்துள் வைப்பாம்’

– என்பது விநாயக புராணம்.

மேலும், இயற்கையாக யானைகட்கு இரு தந்தம். ஓங்கார யானைக்கு ஒரு கொம்பு. இதனால் ‘ப்ரஸன்ன வதனம்’ என்பது, வேழ முகமேயென்றும் நிச்சயிப்பர் மேலோர். இப்பெருமானே தியானத்திற்கு உரியவர் ஆதலின், ‘ப்ரஸன்ன வதனம் த்யாயேத்’ என்று சொல்கிறது சுருதி.

வித்தக ஞானத் தொந்தியும், தாக்கற நிற்கும் தனியாண்மையும் தெய்வத் தந்தமும் கொண்ட திருமுகத்தில், என்றும் மங்களன் என்பதற்கு அறிகுறியான விமல திலகமும் விளங்குகின்றது. பார்த்த கண் வாங்காமல் பார்த்துப் பூரிக்கும் பாட்டியின் திருவாய் பாடுகின்றது கேளுங்கள்!

5. பேழை வயிறும் பெரும்பாரக் கோடும்
6. வேழ முகமும் விளங்குசிந் தூரமும்

பதவுரை:
பேழை வயிறும் – பெட்டி (அல்லது கூடை) போன்ற திருவயிறும்,
பெரும் பாரக்கோடும் – மிக்க கனம் தங்கிய (திருமுகத்தில் உள்ள) ஒற்றைத் தந்தமும்,
வேழ முகமும் – யானை முகமும்,
விளங்கு சிந்தூரமும் – (அத்திருமுகத்தில்) ஒளிர்கின்ற செந்நிறப் பொட்டும் (என்றவாறு).

அடியும் இடையும் காட்டிய அமலன், வயிறும் தந்தமும் காட்டிய வரதன், முகமும் திலகமும் காட்டிய முதல்வன், தயவு மிகுந்து மற்றைய அங்கங்களையும் தரிசனம் செய்யத் தருகின்றான்; இவைகளை நினைக்கும்போதே நம் மனம் நெகிழ்கிறது அல்லவா!

ஐந்தொழில் செய்யும் ஐங்கரம்

முப்பத்தாறு கருவிகளுடன் சாரும் ஆன்மா, உடல் போகங்களை அறிவது சாக்கிர சிருட்டி.

சாக்கிரத்தில் நுகர்ந்த வாசனையைக் கனவினும் கண்டு நிற்பது கனவுக் காப்பு.

கனவுபோல் சிறிது நிழலெனத் தோன்றி மறைவது சுழுத்தி சங்காரம்.

பிராணவாயு இயக்கம் இல்லாமல் ஒன்றும் தோன்றாது நிற்பது துரிய திரோபவம்.

கருவிகள் ஒன்றும் இன்றி, மல இருள் கெட, மாயையில் உடல் கரணம் முதலிய உதவல்; இருவினை ஒப்பு வருவித்தல்; குருமுகம் காட்டி அருளல் முதலிய துரியாதீத அநுக்ரகம்.

இங்ஙனம் அவத்தை நிலையில் தொழில் ஐந்திருக்கின்றன. இவைகளை ஊன்றிப் படித்தால் உள்ளம் உருகும். ஓட்டத்தில் ஓதினால் ஒன்றுமே விளங்குவதில்லை.

உடல் தோன்றி நின்று அழிவது – படைத்தல் காத்தல் அழித்தல்.
உயிருள் மயக்கமும் தெளிவும் வருவன – மறைப்பு; அருளல்.

இங்ஙனம் உடலில் மூன்றும், உயிருள் இரண்டுமாக வரும் ஐந்தொழிலுமுள.

பொறிகளால் ஆன்மா தொடர்பு கொள்ளல் – படைப்பு
அதனால் அறிவனவற்றை அனுபவித்தல் – காப்பு
அதன் மயமாய் அழுந்தல் – அழிப்பு
அதனின் இன்பமயமாதல் – மறைப்பு
அதனிலிருந்து தெளிவு பிறத்தல் – அருளல்.

இங்ஙனம் பொறிகள் தோறும் வரும் ஐந்தொழிலும் உண்டு.

மனத்தால் ஒரு பொருளை எண்ணல் – படைப்பு
அப்பொருளில் வேட்கை கொள்ளல் – காப்பு
அது என்று கைவரும் என்று திகைத்தல் – அழிப்பு
அப்பொருளின் மேல் மயங்கி நிற்றல் – மறைப்பு
அதைத் தெரிந்து கொள்ளல் – அருள்.

இங்ஙனம் கரணநிலையில் வினை ஐந்தொழில்களும் நடைபெறுகின்றன.

முத்தியில் அருள் வடிவாதல் – படைப்பு
ஆனந்தப் பேறடைதல் – காப்பு
அதனின் அதீதப் படுதல் – சங்காரம்
காண்பான், காட்சி, காணப்படுபொருள் முதலிய மூன்றும் தோன்றாமை – மறைப்பு
இவை நான்கும் எக்காலமும் விளங்கல் – அநுக்ரகம்.

இங்ஙனம் எல்லாம், ஒழிவிலொடுக்க நூல், ஐந்தொழில்களை விவரிக்கின்றது. ஆனந்தமான அருள் மிகுந்து எந்த ஐந்தொழிலையும் செய்பவர் எம் ஹேரம்பர்.

கணபதியின் எழுத்தாணி இருக்கும் திருக்கரம், பயன் விளைவிக்கும் படைப்பைச் செய்கிறது.

கொழுக்கட்டை ஏந்திய திருக்கரம், காப்புக் கருமம் காண்கிறது.

அங்குசக் கரம், அழித்தல் தொழிலை ஆற்றுகின்றது.
பாசத் திருக்கரம் மறைத்தலை விளைவிக்கின்றது.

அமுத கலசத் திருக்கரம், அருளல் செயலைச் செய்கிறது. நினைத்தாலே நெஞ்சம் நெகிழ்கிறதே!

இவைகளால், சிவத்தின் வேறல்லர் சிவசுதர் என்பது வெளிப்படையாக விளங்குகின்றது அல்லவா!

கயமுகனைச் சாய்க்க ஒடித்த தந்தத்தை, எழுத்தாணி என்பது மரபு. அது கொண்டே மேருவில் பாரதம் எழுதினாராம் ஹேரம்பர்.

முழு உலகும் அழிய ஒரு காலம் வரும்; அழிந்த உலகை ஆக்க, முன்கூட்டி உலகப் படத்தை எழுதி வைக்கவும் உதவுகின்றது அவ் எழுத்தாணி.

மீட்டும் ஒரு கயமுகன் தோன்றி, இமயவர்க்கு இடுக்கண் விளைவிக்காதபடி, அச்சுறுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றது அக்கொம்பு என்றெல்லாம் புகல்கின்றன புராணங்கள். மேலும்,

‘ஏர் கொண்ட தன்னைத் தளைப்பவரும் ஊருநரும் இலரென்பது உலகு தேறற்(கு) எடுத்தவெம் பாசமோ(டு) அங்குசம் தன்கரத் தேந்திமத தாரை சிதறி … பகிரண்ட முற்றும் புகுந்துலாய்க் கலைசையிற் பதியுமோர் களிறு’
– எனும் விநாயகர் பிள்ளைத்தமிழும்,

    • ‘பண்ணியம் ஏந்து கரம் தனக்காக்கிப்

 

    • பால்நிலா மருப்பமர் திருக்கை

 

    • விண்ணவர்க்(கு) ஆக்கி, அரதன கலச

 

    • வியன்கரம் தந்தை தாய்க்(கு) ஆக்கிக்

 

    • கண்ணில் ஆணவவெம் கரிபிணித்(து) அடக்கிக்

 

    • கரிசினேற்(கு) இரு கையும் ஆக்கும்

 

    • அண்ணல் நல் தணிகை வரைவளர் ஆபத்

 

    • சகாயனை அகம்தழீஇக் களிப்பாம்’

 

– எனும் தணிகைப் புராணமும் இங்கு நம் நினைவில் நிழலிடுகின்றன அல்லவா!

அங்குச பாசம்

அநாதி நித்திய ஆணவத்தின் சார்பால், அல்லல் அடைகின்றது ஆன்மா. கலங்க வைக்கும் இந்தக் கண்ணற்ற ஆணவத்தை, மதகரியென்று உருவகிப்பது மரபு. அது தானேயும் அகலாது; விலக்கும் சூழ்நிலையும் விளங்குவது இல்லை. என்ன வேதனை! கண்ணீர் விடுவதுதான் கண்ட பலன்.

‘மூலமுதலே! அபயம்! அபயம்!’ என்று முடிவில் ஆன்மா முறையிடும். அந்நிலையில் விரைந்து உயிர்க்கு உதவ, வெளிப்படுகின்றார் வேழமுகர்; ஆணவ யானையை அங்குசத்தால் அடக்கி, பாசத்தால் அதைப் பிணித்து, வித்தக உயிர்கட்கு விடுதலை தருகிறார் விமல விநாயகர். இது பிண்ட நுட்பம்.

காந்தக் கதை

எக்கருவியாலும் இறவா வரம் பெற்ற யானைமுக அவுணன் ஒருவன் இருந்தான். உள்ளத் தூயரை அடக்கி ஒடுக்குவது அவன் தொழில். இதனால், தாங்க இயலாமல் வானவர் தடுமாறினர். முதல்வன் திருமுன் முறையிட்டனர். வேழமுகர் வெளிப்பட்டார். திருமுகத் தந்தம் இரண்டனுள் ஒன்றை ஒடித்தார். அது கொண்டு அவனை அடக்கினார். மேலும் அவனைத் தன் அடிப்படுத்தினார். அவனால் விலங்கிடப் பட்டிருந்த விண்ணவரும் விடுதலை பெற்றனர் என்பது அண்ட வரலாறு.

‘உகத்தா னவன்றன் உடலம் பிளந்த ஒரு கொம்பனே’ என்பது விநாயகர் இரட்டைமணி மாலை.
யோக காலத்தில் உள்முக நாதம் உண்டாகும். அதனால் ஆணவச் செயல் விரிவுகள் எல்லாம் அடங்கும். ஊன்றியிதனை மேலோர் உணர்ந்துளர். ஆங்காரம் எல்லாம் ஓங்காரத்துள் ஒடுங்கும்; இது கணபதி உபாசகர் கண்ட பழமொழி. இவ்வளவு விரிவுகளை உள்ளடக்கிக் குறிப்புத் தோன்றக் கூறுகின்ற முறை கோடி பெறும். கேளுங்கள்!

7. அஞ்சு கரமும் அங்குச பாசமும்

பதவுரை:
அஞ்சு கரமும் – ஐந்து திருக்கைகளும்,
அங்குச பாசமும் – (அவைகளுள் இரு கரங்களின் இருக்கும்) அங்குசம், பாசம் எனும் இரு கருவிகளும் (என்றவாறு).

அங்குசம் ஒரு கரத்தில்; பாசம் மற்றொரு கரத்தில் என்று வெளிப்படையாக விளம்பியவர், ஒரு கரத்தில் மோதகம், ஒரு கரத்தில் எழுத்தாணி, துதிக்கையில் அமுத கலசம் என்பவைகளைக் கூறாதே குறிப்பாக உய்த்துணர வைக்கின்றார்.

நீலமேனி

மின்னுகின்றது மேனி. கண்கட்குக் குளிர்ச்சி தரும் நீலநிறம், காண்பவர் மனத்தைக் கவரும். நிமல கணபதியின் நீலநிறம் வெம்மைப் பிறவியை விலக்கும்.

‘த்வம் சிந்மய:’
‘த்வம்ஜ்ஞான மய:’

– என்றெல்லாம் வரத கணபதியைச் சுருதி வந்திக்கின்றது. நீலமேனியில் நீறணிந்து, வெள்ளை வாரணர் எனப் பெறுகிறார் விநாயகர். அவர்க்குச் சசிவர்ணர் என்றொரு பெயர் மந்திர சாத்திரத்தில் உளது. சசம் – முயல்; சசி – முயல் களங்கம்; சசிவர்ணர் – முயற்களங்கம் கொண்ட சந்திர நிறத்தர் எனவாம். சந்திரனுடைய இயற்கை நிறம் வெண்மை; காட்சி நிறம் கருமை; இந்த இரு நிறக் கலப்பே சசிவர்ணம்.

    • ‘முகத்தால் கரியனென்றாலும் தனியே முயன்றவர்க்கு

 

    • மிகத்தான் வெளியன் என்றே மெய்ம்மை யுன்னும் விரும்படியார்’

 

– எனும் நம்பியாண்டார் நம்பிகள், இச்செய்தியை எவ்வளவு உணர்ந்து ஓதுகின்றார்!

    • கிரேதா யுகத்தில் பத்து திருக்கரம், சோதி மேனி, சிங்க வாகனம்;

 

    • திரேதா யுகத்தில் ஆறு திருக்கரம், வெண்ணிற மேனி, மயில் வாகனம்;

 

    • துவாபர யுகத்தில் நான்கு திருக்கரம், செக்கர் மேனி, பெருச்சாளி வாகனம்;

 

    • கலி யுகத்தில் இரண்டு திருக்கரம், நீலமேனி, குதிரை வாகனம்

 

என்று விநாயக புராண லீலா காண்ட மயூரேசர் திருவவதாரப் படலம் குறிப்பிடுவதும் இங்குக் கருதத் தகும். இவ்வளவும் நினைவில் அரும்பப் பின்வருகின்றது ஔவையாரின் ஒரு வரி.

8. நெஞ்சிற் குடிகொண்ட நீல மேனியும்

பதவுரை:
நெஞ்சிற் குடிகொண்ட – (அடியர்) உள்ளத்தில் (எப்பொழுதும்) தங்கியிருக்கின்ற
நீல மேனியும் – நீலநிறத் திருமேனியும் (என்றவாறு).

கருணைக் கணபதியின் அருளான அங்கங்களை, அன்பொடு மேலும் காண்கின்றார் அம்மையார்.

நான்ற வாய்

பக்குவிகட்குப் பயன் விளைய, அந்தரங்க மந்திரங்களை நுட்பமாக உயிர்க்கும் திருவாய், கீழ்நோக்கித் தொங்கித் தோன்றுகின்றது. இதனைத் தெய்வ யோகிகள் தெளிந்து உணர்கின்றனர்.

மற்று, வேறு ஒரு வகையில் அத்திருவாய், உயிர்களின் கன்மத்திற்குத் தக்க கட்டளையை விறுவிறு என்று வெளிப்படுத்திக் கொண்டே யிருக்கிறது. அரிய நுண்ணிய கன்ம தேவதைகள், சிரமேற்றுக் கட்டளையைச் செயல் செய்கின்றன. யானை முகத்திற்கு ஏற்பத் தொங்கும் திருவாய், இங்ஙனம் அரிய பல செயல்களை ஆற்றுகின்றது.

    • ‘அலப்படை யனைய தூங்கு வாய் நெடும் கை

 

    • அலை செவி வாரணம்’

 

– என்று விநாயக புராணம் கூர்த்த உணர்வொடு இதனைக் குறிப்பிடுகின்றது; இவைகளை எல்லாம் நினைத்ததும் உள்ளம் எவர்க்கும் உருகும்; அதனை அத்தன் திருவுளமும் அறியும்.

நாற்புயம்

ஏழாவது அடியிற் கூறியபடி ஐந்து திருக்கரங்களைத் தரிசனம் செய்த அன்னைக்கு, கம்பீரமான நான்கு திருத்தோள்களும் காட்சியாகின்றன.

என்ன இது? ஐந்து கைகட்கு நான்கு தோள்களா? ஆம். வியாபகத்துக்குள் அடங்குவது வியாப்பியம். அவ்வகையில் தோளில் கை வியாப்பியம். துதிக்கையுடன் சேர்த்து ஐங்கரன் என்போர் அறவோர். தும்பிக்கை, துதிக்கை என்பதன்றி, தும்பித்தோள், துதித்தோள் என்ற வழக்காறும் இல்லை.

வாழும் அந்த நாலிரு புயங்கட்கும் வணக்கம் செலுத்துகின்றார். நாலிரு புயமா! ஆம். நான்காகிய பெரிய தோள்கள் என்பதே இதன் பொருள். ஏன், பாட்டி குறித்த நாலிரு புயம் என்பதற்கு, எட்டுத் திருத்தோள்கள் என்று பொருள் கொண்டால் ஆகாதோ எனில், அப்படியும் ஒரு திருமேனி உண்டு. எனினும், ஐந்துகரம் என்பதை உணர்ந்து, இப்பொருள் கொள்வதே தகுவது. ‘சுக்லாம் பரதர’ சுலோகமும் சதுர்ப்புஜமே கூறுகின்றது. தியானத்திற்கு உரியது நால்தோளும், ஐங்கரமும் ஆன கணபதியின் திருவுருவமே என்பது ஆன்றோர் வழக்கு.

திருக்கண்கள்

அப்ராக்ருத சூர்ய, அப்ராக்ருத சந்திர, அப்ராக்ருத அக்கினி மூன்றும் கணபதியினுடைய திருக்கண்கள். அவை பிண்டத்துள். உயர்ந்த இம்மூன்று கண்களாலும், பிராக்ருத (அண்டத்தின்) பரிதி மதி அக்கினிகள் உய்தி பெறுகின்றன; ஐம்பூத நுட்பங்கள் உயிர்க்கின்றன; கணபதியின் கண்ணருளால், இந்த எட்டுப் பொருள்களும் உஜ்ஜீவிக்கின்றன என்று முழங்குகின்றது முதுமறை. அந்த எட்டின் மயம் இந்த உலகம்.

    • ‘எட்டுக் கொண்டார் தம்மைத் தொட்டுக் கொண்டே நின்றார்

 

    • விட்டார் உலகம் என்று உந்தீபற

 

    • வீடே வீடாகும் என்று உந்தீபற’

 

– என்பது அருள்நூல் முடிவு. கனிந்த உணர்வொடு இவைகளைக் காண்கின்றார் பிராட்டியார்.

மும்மதம்

யானைக்குக் கன்னமதம், கபோலமதம், பீஜமதம் என மும்மதங்கள் உண்டு. கணபதிக்கு யானை உறுப்புக் கழுத்துக்கு மேலிருத்தலின், மும்மதத்தன் எனல் பொருந்துமோ என வீணாகப் பலகாலம் விவாதித்து, ‘மும்மதம் என்பது யானைக்கு அடைமொழி’ என்று முடிவு கட்டுவர் சிலர்.

ஒற்றைக் கொம்பு முதலியன எல்லாம் கணபதிக்கே அடையாக, மும்மதம் மட்டும் யானைக்கு அடையாதல் பொருந்துமோ எனில், அதற்கு இதயபூர்வமான விடை பிறவாது.
‘மும்மதம் என்பன இச்சா ஞானக் கிரியைகளின் உருவகம்’ என்றார் சிவாக்ர யோகிகள். அங்ஙனமேல், முத்தர் போற்றும் முருகனையும் மும்மதன் எனல் வேண்டும்; அங்ஙனம் கூறும் வழக்காறு இல்லை.

‘ஐந்தெழுத்தின் பேதமான நாலெழுத்தும், மூன்றெழுத்தும், இரண்டெழுத்தும், ஓரெழுத்தும், காரண பஞ்சாக்கரம், மகா காரண பஞ்சாக்கரம், முக்தி பஞ்சாக்கரம் என வழங்குவதுபோல், மும்மதத்தின் பேதமான ஒரு மதமும் இரு மதமும், மும்மதம் எனப் பெறுகிறது’ என்கிறார் மாதவச் சிவஞான யோகிகள்.

இங்ஙனம் மும்மதம் குறித்துத் தம் மதம் தோன்றப் பலவகையாக அறிவுறுத்தியுளர் ஆன்றோர்.

இது குறித்தொரு வரலாறு

வாழ வைத்தவர் வீழ்க; அப்பொழுதான் என் பெருமை தலையெடுக்கும் என்று எண்ணும் ஏழை மதியர் சிலர், அன்னாளினும் இருந்தனர். அவர்களுள் ஒருவன் சலந்தரன். பேறளித்த சிவத்தின் வீறழிப்பேன் என்று விரைந்தான். நற்கயிலையை நண்ணினான். உத்தம வேதியர் உருவில், அவன் முன் விமல சிவனார் வெளியானார்.

‘எங்கு செல்கிறாய் அப்பா!’ என்றார் இறைவர். பரத்தின் தரத்தை அழிக்கப் பறந்து வருகிறேன் என்றான் பதகன். நகைத்து நோக்கினர் நம்பர்.

‘அப்படியா! ஓ! அதற்கு உரிய ஆற்றல் உன்னிடம் உளதா? அதை நான் முதலில் அறியக் காட்டு’ என்று அறிவித்தபடியே, வலது திருவடிப் பெருவிரலால் நிலத்தில் வட்டமாகக் கோடு கீறினார் நிமலர்.

‘இவ்வட்டத்தைக் கட்டமின்றி எடுத்து, உன் தலைமேல் வைத்துக் கொள்ள வல்லையேல், வேதம் போற்றும் உயர் பரத்தின் வீறழிக்க உரியவன்தான் நீ என்று உணர்ந்து கொள்வம் யாம்’ என்று, உள்நகை செய்து உரைத்து நின்றார் உமாபதி.

தோள் ஆற்றல் மிக்க சலந்தரன், அரும் கடின நிலத்தை அகழ்ந்தான். வாவியெடுத்த வட்டத்தைத் தன் தலைமேல் வைத்தான். அவ்வளவில் கிறுகிறுவென்று சுழன்றது அந்த ஆழி; அவ்வளவுதானா! இமைக்கும் முன், தருக்குடைய சலந்தரன் தலையையும் தடிந்தது. விரிந்து பெருகும் என்று எதிர்பார்த்த அவன் வாழ்வு, அன்றோடு வீழ்ந்தது.

சலந்தரன் உடல் குருதி, பொறுக்க முடியாத துர்நாற்றமாய் உலகைப் போர்த்தது. அதனால் தாங்க முடியாமல் தடுமாறிய அகில உலகமும், ஐங்கரக் கணபதியை ஆராதித்தது. உடனே பிரசந்நராயினர் பிரசந்நவதனர். எமது ஆனைமுகப் பெருமானின் ஊற்றெடுத்த அருள்மதம், எங்கும் வியாபித்து, அப் பொல்லாத நாற்றத்தைப் போக்கியது. உய்ந்தது அதன்மூலம் உலகம். சலந்தரனைத் தடிந்த சக்கரம், அரவணையான் திருக்கரத்தில் அமர்ந்தது; ஆழியின் களங்கத்தையும் அகற்றினன் நம் அத்தன்.

    • ‘விழிமலர்ப் பூசனை யுஞற்றித் திருநெடுமால்

 

    • பெறும்ஆழி மீள வாங்கி

 

    • வழியொழுகாச் சலந்தரன் மெய்க் குருதிபடி

 

    • முடைநாற்றம் மாற்றும் ஆற்றால்

 

    • பொழிமதநீர் விரையேற்றி விகடநடப்

 

    • பூசைகொண்டு புதிதா நல்கிப்

 

    • பழிதபுதன் தாதையினும் புகழ் படைத்த

 

    • மதமாவைப் பணிதல் செய்வாம்’

 

– என இவ்வரலாற்றைக் கருத்தைக் கனிவிக்கும் நடையில் கூறுகின்றது காஞ்சிப் புராணம். இது அண்ட வரலாறு.

ஹேரம்பர் அருளாடல், முழுதும் அறிதற்கு உரியவர்கள் யார்?

‘அக்குற மகளுடன் அச்சிறு முருகனை
அக்கணம் மணமருள’
முழுயானை உருவாக வந்த மும்மத முதல்வனை,

    • ‘முருகோட்டம் தரப்பாயும் மும்மதமும்

 

    • ஊற்றெடுப்ப முரிவில் கோட்டும்

 

    • ஒருகோட்டு மழகளிற்றை இருகோட்டு

 

    • மழகளிறா உலவக் காட்டிப்

 

    • பருகோட்டு நறைவேட்டுப் பைங்கோட்டுத்

 

    • தினைப்புனத்துப் பரண்மேற் கொண்ட

 

    • குருகோட்டும் பெடைமணந்த குமரகோட்டத்

 

    • தடிகள் குலத்தாள் போற்றி’

 

– எனச் சிறப்பாகக் குறிப்பிடுகின்றார் சிவஞான யோகிகள்.

‘சதகோடி விததாள சதிபாய முகபாகை குறிபாய்கடாம்
மதகோடி உலகேழும் மணநாற வருயானை வலிபாடுவாம்’
– என ஒட்டக்கூத்தர் பாடிய தக்கயாகப் பரணியும் வரத கணபதியின் மதமணத்தை வாய் மலர்கின்றது.

    • ‘உள்ளமெனும் கூடத்தில் ஊக்கம் எனும்

 

    • தறிநிறுவி, உறுதியாகத்

 

    • தள்ளரிய அன்பென்னும் தொடர்பூட்டி

 

    • இடைப்படுத்தித் தறுகண் பாசக்

 

    • கள்ளவினை பசுபோதக் கவளமிடக்

 

    • களித்துண்டு, கருணை யென்னும்

 

    • வெள்ளமதம் பொழிசித்தி வேழத்தை

 

    • நினைந்து வரு வினைகள் தீர்ப்பாம்’

 

– எனும் திருவிளையாடல் புராணம், அறக்கருணை, மறக்கருணைகளை இருமதமா உடையவன் எம்பிரான் எனலை ஆர்ந்த பொருளொடு அறிவிக்கின்றது.

அபரஞான, பரஞானங்களே இரு மதம்; அவைகளை, இலக்கணையால் மும்மதம் என்றல் முறையென்று முடிவுகட்டி உரைப்பாரும் உளர்.

மத நீரைக் குறித்தா இவ்வளவு கூற வேண்டும்! ஆம். பாவ நாற்றத்தைப் பாழ்படுத்தி, அருள்மணம் நாறும் அப்பன் மதநீர் என்று மேலுரைத்த பாக்களையெல்லாம் ஊன்றி உணர்தற்கும் புண்ணியம் வேண்டும். மேலும் இம்மணநலம், தரிசன ஆரம்பத்திலேயே கணபதி உபாசகர் காண்தகு அநுபவம்; இதற்கு அயலாய்ப் பிறிது பேசுவோர் மொழிகள், அவர்கட்குப் புறம். இவ்வளவையும் எண்ணியெண்ணி, நெஞ்சம் இளகிப் பாடும் ஔவையின் இரண்டடிகளைப் படித்துப் பாருங்கள்! அப்போதுதான் தெரியும் அந்த ஆனந்தம்!

9. நான்ற வாயும் நாலிரு புயமும்
10. மூன்று கண்ணும் மும்மதச் சுவடும்

பதவுரை:
நான்ற வாயும் – தொங்கும் திருவாயும்,
நால் இருபுயமும் – நான்காகிய பெரிய திருத்தோள்களும்,
மூன்று கண்ணும் – மூன்று திருக்கண்களும்,
மும்மதச் சுவடும் – மும்மதம் பொழிதலால் உண்டான தழும்புகளும் (என்றவாறு).

அருள் மதநீர் ஒழுகும் அடையாளம், கணபதி திருமுகத்தில் காணப் படுகிறது எனும் பாட்டியின் பாட்டு, நயமுடன் உணரும் நம் மனத்தில் அன்பின் படபடப்பை அளிக்கின்றது அல்லவா!

இரண்டு செவி

எவர்க்கும் இருக்கின்றது இருசெவி; இருந்து என்ன பயன்? பொருளற்ற ஓசையிலேயே உறவு பூண்டு, புனித வாழ்நாள் கழிந்து போவாரும் உண்டு.

இசையெனும் பெயரால் ஒலியிற் பலநாள் உறவு கொண்டு, நாணற்கு உரிய வசைவாழ்வை அடைந்து அந்தோ, நலிவாரும் உண்டு.

இவைகட்கு அயலாய்ப் பயனான அருள்நாதம் கேட்கும் செவியினர் பரிபாகிகள். இந்த மூன்றாவது இனத்தைச் சேர்ந்தவர் நம் மூதாட்டியார். இவர்கட்குத்தான், எம்மானுடைய அருளான கரசரணாதி அவயங்களின் கருணைச் செயல்கள் காட்சியாகும்.

அசைத்து அசைத்து, அப்ராக்ருத வாயுவை அகிலம் அனைத்தும் பரப்பி, பிராக்ருத வாயுவை உயிர்ப்பித்து, ஆன்ம முறையீட்டை யேற்கும் அற்புதத் திருச்செவிகள் இரண்டு, இறைவன் திருவுருவில் இருக்கின்றன. இவ்வளவுதானா! இதோ பாருங்கள் அத்திருச்செவிகள் செய்யும் திருவருளை!

கரையேற விடும் கருணை

மனம் போன போக்கில் சென்றான் ஒருவன்; கண்ணையிழந்தான். கடலில் விழுந்தான். கரை தெரியவில்லை. கலங்குகிறான். நீருள் போகிறான். மேலே வருகிறான்.
திக்கு முக்காடித் திணறுகிறான். அபாயச் சூழ்நிலை. உடல் துடிக்கிறது. உள்ளம் பதைக்கிறது. அலறுகிறான். அழுகிறான். எதிர்பாராத ஒரு பருத்த மரம், அலைமேல் மிதந்து, எதிரே வருகிறது. காண்கிறான். நம்பிக்கை உதிக்கிறது. ஒரே தாவாகத் தாவி, அதைத் தழுவிக் கொள்கிறான். விட்டால் விபரீதம். இனி யாதாயினும் ஆக என்று அதையே இறுகப் பற்றியிருக்கின்றான்.

எதிர்பாராது எழுந்தது புயல். அலைவு அதிகரிக்கும் அது கண்டு அஞ்சினான். பயங்கரமாக வீசிய புயல் காற்று, அவனை ஒரே அடியாகக் கரையில் போய் வீழச் செய்தது. அந்த அதிர்ச்சியில், தன்னை மறந்தான். சிறிது பொறுத்து விழித்தான். என்ன வியப்பு! தான் கரையில் இருப்பதை அறிந்தான். மகிழ்ந்தது மனம். கட்டையை வாழ்த்தினான்; கரையில் ஒதுக்கிய காற்றையும் வாழ்த்தினான். ஆன்மாவின் வரலாறும், ஏறக்குறைய இதைப் போலவே இருக்கிறது பாருங்கள்!

இருண்ட அறிவால், ஒளிமயமான உணர்வை இழந்தது; அதன் பயனாக, ஆழங்காண முடியாத, முன்னும் பின்னும் தள்ளித் துன்புறுத்தும் வினை அலைகள் நிறைந்த, அநியாயப் பிறவிக்கடலில் வீழ்ந்தது ஆன்மா.

அகங்கார மமகாரங்கள், மாயை, காமக் குரோத லோப மோக மதமாற்சரியங்கள், பின்னி அறிவைப் பிணைத்தன. இவைகளால், கடுமையாக மோதியது கவலைப் புயல். வாழ்க்கையாம் வாழ்க்கை! கண்ணீர் வெள்ளத்தில் மிதந்ததுதான் கண்ட பலன். அமைதியை விரும்பி, எப்புறம் நோக்கினாலும் இடர்ப்பாடு; கற்றவர் உறவில் காய்ச்சல்; மற்றவர் உறவில் மனவேதனை. இனிய அமைதிக்கு இவ்வுலகில் இடமேயில்லை. அவதி பல அடைந்து, பொறுக்க முடியாத வேதனையில், கணபதி திருவடிகளைக் கருதுகிறது.

நினைக்க நினைக்க, நினைவில் நிஷ்காமியம் நிலைக்கிறது. அந்நிலையிலிருந்து, பரம கணபதியைப் பாடுகிறது. உணர்வு நெகிழ்ந்து உள்ளம் உருகிப் பாடும் பாக்களை, பாக்களில் உள்ள முறையீட்டை, கேட்டுக் கேட்டுப் பரம கணபதியின் திருவுளம் மகிழ்கிறது. அருளார்வ அறிகுறியாக அமலன் திருச்செவிகள் அசைகின்றன. அந்த அசைவிலிருந்து எழும் பெருங்காற்று, எங்கும் பரவி, பிறவிக்கடலில் தத்தளிக்கும் ஆன்மாவை, வாரிக் கரையில் சேர வீசி விடுகிறது. அந்நிலையில், முத்திக்கரை சேர்ந்தேன் என்று தன்னை மறந்து தனியின்பங் காண்கிறது அந்த ஆன்மா. இந்த வரலாற்றை,

    • ‘மாற்றரிய தொல்பிறவி மறிகடலின் இடைப்பட்டுப்

 

    • போற்றுறுதன் குரைகழல்தாள் புணைபற்றிக் கிடந்தோரைச்

 

    • சாற்றரிய தனிமுத்தித் தடங்கரையின் மிசையுய்ப்பக்

 

    • காற்றெறியும் தழைசெவிய கடாக்களிற்றை வணங்குவாம்’

 

– என்று கனிவொடு பாடுகின்றது காசிகாண்டம்.

தண்மை தந்த தன்மை

முதிர்ந்த பிறவிக்காடு முறிந்தது; சிவஞானத்தீ சிறந்து ஒளிர்ந்தது; அன்பால் உள்ளம் குழைகின்றார் அடியார்கள். பிறவி வெம்மை அவர்களிலிருந்து பெயர்ந்து ஒழிய, குளுகுளு என்று குளிர்ந்து வருகிறது தென்றல். தெய்வக் கணபதியின் செவியசைவிலிருந்து வருகிறது இத்தென்றல் என்பதை ஊன்றியுணர்கின்றார் மேலோர். முறிய வைத்தபோது உக்ரம்; ஒளிர வைத்தபோது சித்கனல்; தென்றலான போது தெய்வத் தட்பம். இம்மூன்று நிலையும், திருச்செவியசைவின் தெய்விக அநுபவம் என்பதை உணர்ந்து மகிழ்கிறது அவர்கள் உள்ளம்.

    • ‘பழையவல் வினையால் உண்டாம் பவவனம் முறிய, அன்பர்

 

    • உழைபுகும் சிவஞானாங்கி ஒளிபெற, உளத்தில் அன்பால்

 

    • குழையும் மெய் யடியார் துன்பக் கோடைபோய்க் குளிர, என்றும்

 

    • தழைசெவித் தென்றல் வீசும் தந்தியைச் சிந்தை செய்வாம்’

 

– எனும் திருப்புனவாயில் தலபுராணம் இங்கு எண்ணற்குரியது. ஊன்றி இவைகளை உணர்வது நலம்.

இலங்கு பொன்முடி

தேவகணம், மாநுடகணம், பூதகணம், விலங்குகணம் முதலிய எக்கணங்கட்கும் முதல்வர் இவர் எனலை அறிவுறுத்துகின்றது திருமுடி. தகாதவர்க்கு விக்கினங்களைத் தருகிறார்; தக்கவர்க்கு விக்கினங்களை விலக்குகிறார் எனப் பொருளாகும் விக்நேஸ்வர நாமமும், பெருந்தலைவர், வழிகாட்டுபவர் எனப் பொருள் தரும் விநாயக நாமமும் கொண்டவர் இந்த விமலர். அதற்கு ஏற்ப,

    • ‘கைக்கும் பிணியொடு காலன் தலைப்படும் ஏல்வையினில்

 

    • எய்க்கும் கவலைக்கு இடைந்தடைந்தேன்; வெம்மை நாவளைக்கும்

 

    • பைக்கும் அரவரையான் தந்த பாய்மத யானை, பத்துத்

 

    • திக்கும் பணி நுதல்கண் திருவாளன் திருவடியே!’

 

    • ‘விநாயகனே வெவ்வினையை வேரறுக்க வல்லான்

 

    • விநாயகனே வேட்கை தணிவிப்பான் – விநாயகனே

 

    • விண்ணிற்கும் மண்ணிற்கும் நாதனுமாம் தன்மையினால்

 

    • கண்ணிற் பணிமின் கனிந்து’

 

    • ‘வேட்கை வினைமுடித்து மெய்யடியார்க் கின்பம்செய்(து)

 

    • ஆட்கொண் டருளும் அரன் சேயை – வாட்கதிர்கொள்

 

    • காந்தார மார்பில் கமழ்தார் கணபதியை

 

    • வேந்தா உடைத்தமரர் விண்’

 

– எனப்பாடும் கபிலர் பாக்களும்,

‘மணி பூத்த மருமத்து நெடுமால் முதல் புலவர் வான்பதம் வேட்டவர்க்கு,
வழங்குவோனும் தனது பதமிரந்தோர்க்குதவு வள்ளலும் தானே யெனும்,
தணி பூத்த தன் தந்தை போல் பிற குறித்ததூஉம் தற்குறித்து என்ற
தொழிலும், தானே கடைக் கூட்டவல்ல செங்கழுநீர்த் தடங்களிற்றை
யஞ்சலிப்பாம்’
– எனும் மாதவச் சிவஞான யோகிகள் காட்டும் குறிப்பும், கணபதி ஒருவரே
முடிபுனைதற்கு உரிய முதல்வர் என்பதை விளக்குகின்றன அல்லவா!

முந்நூல்

திருமால் பரமாக மூன்றுவிதத்தில் முன்னி, ஸ்ரீருத்ரபரமாக ஆறுவிதத்தில் எண்ணி, பிரம்ம, ஆதித்ய, அக்கினி பரங்களாக ஓரொரு தரம் உணர்ந்து, நலமுறும் அவர் தம் தொடர்பை

    • ‘ஓம்பூர் புவஸ்ஸ¥வ: தத்ஸவிதுர் வரேண்யம்

 

    • பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி

 

    • தியோயோந: ப்ரசோதயாத்’

 

– என்பது காயத்ரி மந்திரம்.

ய: – எவன்
ந – எமது
தீய – சிந்தனைகளை
ப்ரசோத யாத் – அருள் ஒளிபெற ஊக்குகின்றானோ (அவனே)
வரேண்யம் – மிகச் சிறந்த
சவிது – சிவ சூரியன்;
ஓம் – (அவனே) ஓங்காரம்;
பூ: – உடல் உலகம்
புவ – உயிர் உலகம்
ஸ¥வ: – மன உலகம் (முதலியவைகளில் விளங்குபவன்) ஆன
தத் – அந்த
தேவஸ்ய – இறைவனுடைய
பர்க – அருள் ஆக்கத்தை
தீமஹி – (என்றும்) தியானம் செய்வம்.

இங்ஙனம் பொருளாகும் இம்மந்திரத்தில், தத் ஸவிது என்பதற்கு, அவரவர் தம்தம் மதம் தோன்றப் பொருள் கூறுவர். பெயரையும் உருவையும் குறித்து எவர்க்கும் கவலை வேண்டுவதில்லை. உள்ளத் தூய்மையுடன் இம்மந்திரத்தை உபாசித்துப் பயன் பெறலே வேண்டப் பெறும். தத் ஸவிது என்பதைக் கணபதி பரமாகக் காண்பர் கணபதி உபாசகர். அதற்கான பயனையும் அடைவர்.

கணபதி சாரூபத்தை அளிக்கின்றது காயத்ரி. காலை மாலைகளில் அன்றி, இவ்வுபதேசம் நடுப்பகலில் செய்வதே என்றும் உள்ள மரபு. திருமணக்காலங்களில் மட்டும், காலக் கணக்கைக் காண்பது இல்லை. காலை பிரமன் சொருபம்; மாலை திருமால் சொருபம்; உச்சிப்பகல் உருத்திர சொருபம் என்று சுருதி உரைக்கும். ஆதலின், நடுப்பகல் உபதேசமே பலவிதத்தும் பாராட்டுப் பெறும். அந்தண்மையாளர் இதனை அறிந்துளர்.

‘ஏக தந்தாய வித்மஹே வக்ரதுண்டாய தீமஹி
தந்நோ தந்தி ப்ரசோதயாத்’
– என்று ஏத்தும் அந்த ஏதமிலாத வேதம், கணபதி காயத்ரிப் பொருளை விரித்து
விளம்புகின்றது. இந்த அருமையை எவரும் உணர, முதலில் தாம் உணர்ந்து
பாடுகின்றார், தவம்நிறை அன்பின் தையலார்.

11. இரண்டு செவியும் இலங்குபொன் முடியும்
12. திரண்டமுப் புரிநூல் திகழொளி மார்பும்

பதவுரை:
இரண்டு செவியும் – இரு திருச்செவிகளும்,
இலங்கு பொன்முடியும் – (சிரத்தில்) விளங்கும் பொன்னாலாகிய மகுடமும்,
திரண்ட முப்புரி நூல் – மூன்று புரிகளைக் கூட்டி முறுக்கேற்றிய பூணூல்,
திகழ் ஒளி மார்பும் – ஒளி விளங்கும் திருமார்பும் (என்றவாறு).

கணபதியின் திருமேனியில் உள்ள ஒவ்வோர் உறுப்பும், இங்ஙனம் சிறந்த ஒவ்வோர் உபதேசத்தைச் செய்து கொண்டே யிருக்கின்றன. பயனான இப்பகுதிவரை ஊன்றிப் படித்ததும்,

    • ‘வானுலகும் மண்ணுலகும் வாழமறை வாழப்

 

    • பான்மைதரு செய்யதமிழ் பார்மிசை விளங்க

 

    • ஞானமத ஐந்துகர மூன்றுவிழி நால்வாய்

 

    • யானைமுக னைப்பரவி யஞ்சலிசெய் கிற்பாம்’

 

    • – என உருகி ஓதுகிறது நம் உள்ளம்.

காலமும் இடமும் கடந்த ‘துரிய மெய்ஞ்ஞானம்’

அக்கப்போர்

‘எங்கிருந்து வந்தார் கணபதி? வடநாட்டிலிருந்து.’
‘எக்காலத்தில் வந்தார்? சிறுத்தொண்டர் காலத்தில்.’
– இப்படியெல்லாம் வாதப் போரிடுகிறது பகுத்தறிவு.

‘சங்க நூல்களில், அவரைப் பற்றிய குறிப்பொன்றும் இல்லை. அதனால், கணபதி
வழிபாடு தமிழக வழிபாடு அன்று’ என்றும், ‘விலங்கினத்துள், தோற்றத்தால் பெரிய யானையை ஆதிமனிதன் அறிந்தான்; அஞ்சினான். அதை வணங்கி ஓடி ஒளிந்தான்; அன்றுமுதல் எப்படி எப்படியோ மக்கள், தம் பாவனைக்குத் தக்கபடி, அரிய ஓர் உருவில் யானைமுகம் அமைத்து, கனத்த தொந்தியுடன் கணபதியென்று பெயரிட்டு, வாழும் வழி இ·தென்று அறியாமையால் வழிபடலாயினர்’ என்றெல்லாம் போகிறது பகுத்தறிவின் போக்கு.

வீட்டில் கணபதி வழிபாடு; கோயிலில் ஆராதனை; நவீன எழுத்துலகில் மட்டும்
பிள்ளையாரை மறுதலிக்கும் போர்; கற்றோரில் சிலரும், இந்த அற்புத உத்தியோகத்தில் ஆர்வம் கொண்டுளர். இல்லாத பகுத்தறிவை இருப்பதாக எண்ணவைக்கும் மலஇருள் வலியை, இது கொண்டும் உணர்கிறது கணபதி உபாசக இதயம். கணபதியின் சொருபச் செய்திதான் யாது? அமைதியொடு இதனையறிதல் நலம்.

உண்மை ஒளி

இது பெரிய உலகம். இதனில், சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் என்னும்
புலன்களில் உறவு கொள்ளும் ஆன்மா, விழிப்பு நிலையில் விறுவிறுத்து, அதற்கு உரிய வேதனையை அடையும். இந்நிலையை ‘ஜாக்ராவஸ்தை’ என்பர்.

பருவுலகைவிடப் பெரிதான கனவென்னும் மனவுலகில் அது, தடைப்படலின்றி விரைந்து எங்கும் தாவும்; இதைச் ‘சொப்பனாவஸ்தை’ என்பர்.

இந்த இரண்டிடமும் சலனநிலை. இந்தச் சலனத்தில் சொற்கட்கு ஆட்சி உண்டு.

ஆழ்ந்த உறக்கம் என்னும் ‘சுழுத்தி’யில் சொற்களின் ஆட்சி சோர்வடையும். எனினும் இது ஒரு மறதி நிலை. இதனாலும் பயன் இல்லை.

மனம் பிராணனில் அடங்க, சித்தம் அருள் உணர்வில் ஒன்றி நிற்பது ‘துரிய’ நிலை. இந்த நான்காம் நிலையில் உயிர் கணபதியை உணரும். வித்தக உணர்வை அங்கு வைத்தவர்கள், இரவு பகல் எனும் கால விகாரம் கடந்தவர்கள்; இன்ப துன்பமாம் மன
விகாரத்தை மாய்த்தவர்கள்; இறப்பு பிறப்பாம் உயிரின் விகாரத்தை ஒழித்தவர்கள். என்ன அருமை!

மேலான அந்த உணர்வில் மெய்ஞ்ஞானம் மேவும்; இது ‘துரியாதீத’ நிலை. அந்த
இடத்தில் அற்புத அநுபவம் பல வெளியாக, அருள் ஒளி நடுவில் அமர்ந்துளன் நம் ஆனைமுக அத்தன்.

வேண்டுவார் வேண்டுவதை அளிக்கும் வீறுடைய அந்த மூர்த்தியை, கல்மனத்தையும் உருக்கும் கற்பகக் களிறு என்று பெயரிடுகிறார் ஔவைப் பிராட்டியார்.

கல்பகம் – கல்பித்துத் தருவது; அரிய சங்கற்பம் எதையும் அருள்பவர் அவர் என்பது
குறிப்பு. களிறு எனும் பெயர், ஆனந்த ஆண்மையை உடைய யானை எனும் பொருளது. இப்பெருமானை, ‘புத்தியி லுறைபவ! கற்பகம் என வினை கடிதேகும்’
என்று பாடுகின்றார், திருப்புகழ் ஓதிய தெய்வ முனிவர். அருணை முனிவர் குறித்த புத்தி, அந்தக்கரணத்தின் ஒன்றன்று; துரிய மெய்ஞ்ஞானத்தையே இங்குப் புத்தி
என்கிறார் அப்பெருந்தகை.

    • ‘நற்பதத்தார் நற்பதமே ஞானமூர்த்தி

 

    • நலஞ்சுடரே நால்வேதத் தப்பால் நின்ற

 

    • சொற்பதத்தார் சொற்பதமும் கடந்து நின்ற

 

    • சொலற்கரிய சூழலாய் இதுவுன் தன்மை!

 

    • நிற்பதொத்து நிலையிலா நெஞ்சந் தன்னுள்

 

    • நிலவாத புலாலுடம்பே புகுந்து நின்ற

 

    • கற்பகமே! யானுன்னை விடுவே னல்லேன்!

 

    • கனகமா மணிநிறத்தெங் கடவுளானே!’

 

– என அப்பர் அருளிய தனித் திருத்தாண்டகம், ‘ஞானமூர்த்தி, சொலற்கரிய சூழலாய், கற்பகமே!’ என்று விமல அன்புடன் விளித்தல், இங்கு எண்ணத் தகும்.

படைத்தல் முதலிய தொழில் புரியும் பிரமன், மால், உருத்திரன், மகேசன், சதாசிவம் எனும் ஐவரினும் கடந்த துரியசிவத்தின் அபேத அவதாரம் கணபதி என்று காந்தம் கூறும். அப்பெருமானுக்கு அருவம், உருவம், அருவுருவம் என்பன அருட்கோலங்கள். உயரிய இச்செய்திகளை உணர்ந்து,

    • ‘த்வமேவ ப்ரத்யக்ஷம் ப்ரம்ஹாஸி-த்வம்

 

    • ப்ரஹ்மாத்வம் விஷ்ணுஸ்த்வம் ருத்ரஸ்த்வ மிந்தர:’

 

– எனும் கணபதி உபநிடதம், இங்குக் கருதத் தகும்.

எனவே, தாய் வயிறு காணாத தருமதுரை நம் கணேசப் பெருமான் என்பதும், எந்நாட்டிற்கும் அநாதி நித்திய தெய்வம் அவர் என்பதும், துரிய நிலத்திலிருந்து அப்பெருமான், உயிர்கள் உய்தி அடைய, மெய்ஞ்ஞானத் திருமேனி தாங்கி அற்புதமாக வெளிப்பட்டு, அன்பர்க்கு அருள்பாலிப்பவர் என்பதும் தோன்ற, பின்வரும் இரண்டு அடிகள், இரத்தினச் சுருக்கமாக, எவ்வளவு அழகாகச் செய்திகளை அறிவிக்கின்றன! பயன் விளைவிக்கும் அவைகளை, அமைதியொடு ஓதிப் பாருங்கள்! என்ன ஆனந்தம்!

13. சொற்பதம் கடந்த துரியமெய்ஞ் ஞான
14. அற்புதம் நின்ற கற்பகக் களிறே

பதவுரை:
சொல் பதம் கடந்த – சொற்களின் அளவிற்கு அப்பால் ஆன,
துரிய மெய்ஞ்ஞான – துரிய நில அருள்ஞான சொருபமாக,
அற்புதம் நின்ற – அற்புதமாக இருக்கின்ற,
கற்பகக் களிறே – கற்பகம் போல் அருள் பாலிக்கும் ஆனந்த ஆண்மையுள யானைமுகப் பெருமானே (என்றவாறு).

துரிய மெய்ஞ்ஞான வடிவன் தந்திமுக எந்தை. அதனாற்றான், திரிகரணமும் ஒருமித்தாலன்றி அப்பரமனைத் தரிசிப்பது ஆவதில்லை. ஞானம் முதிர்ந்த பக்குவிகட்கும், ஒரு சில சமயத்தன்றி அச்சேவை இடையறாது நிகழ்வது இல்லை.

‘உணர்ந்தார்க்கு உணர்வரியோன்’ எனும் திருக்கோவையாரும், ‘ஒருகால் தன்னை உணர்ந்தவர்கட்குப் பின் உணர்தற்குக் கருவியாகிய சித்த விருத்தியும் ஒடுங்குதலால், மீட்டும் உணர்வரியோன்’ எனும் அதன் உரையும் இங்கு உணரத் தகும்.

அதனாற்றான், ‘கருணைவடிவமே! கணபதியே! நின் சேவை தா!’ என்று, இடையிடை மிகுதியும் விழுந்து அழுது தொழுது வேண்டுகின்றார் அம் மேலோர்.

காணும் போது கரிமுகம்; ஊன்றி நோக்கினால் ஞான ஆகாயம். அழுந்தி உணர்ந்தால், பிரணவ ஞானக் கனலே பெருமான் திருவுரு; அதனாற்றான்,

    • ‘களிறு முகத்தவனாய்க் காயஞ் செந்தீயின்

 

    • ஒளிரும் உருக்கொண்ட தென்னே – அளறுதொறும்

 

    • பின்னாரை யூர்ஆரல் ஆரும் பெரும்படுகர்

 

    • மன்னாரை யூரான் மகன்’

 

-என்று இனிது கூறுகிறது, விநாயகர் இரட்டை மணிமாலை.

‘சொற்பதம் கடந்த துரிய மெய்ஞ்ஞான
அற்புத நின்ற கற்பகக் களிறே’
– எனும் பகுதியைப் படிக்கும் போதே,
‘வாதம் கடந்து, பல மாயை கன்ம
வகையும் கடந்து, அவைசெய்
ஏதம் கடந்து பொருளொன்று மின்றி
எழுகின்ற மம்மர் உயிரின்
போதம் கடந்து, துரியம் கடந்த பொருளோயை
யானும் உணர்வேன்!
வேதம் கடந்த திருமேனி கொண்டேன்
விழிகாண முன்னர் வரலால்.’

‘குணமொடு குறிபல கொள்கைகொள் ளாயெனில்
அணிமலர் மணமென ஆக்கையின் உயிரெனப்
பணிஉயிர் அறிவெனப் பயிலும்அத் துவிதமாம்
கணபதி நினதியல் காணவல் லார்எவர்?’

– என்று நம் உள்உணர்வு, பார்க்கவ புராணப் பாக்களைக் கொண்டு பரவசம் மிகுந்து பாடுகின்றது அல்லவா!

சொற்பதம் கடந்த துரிய மெய்ஞ்ஞான அற்புதம் நின்ற கற்பகக் களிறு, ஆன்மவர்க்கம் தன்னை அறிந்துய்ய, அரிய ஒரு திருவுருவம் கொண்டது.

அத்திருமேனியின் உறுப்புகள் ஒவ்வொன்றினும், எண்ணிறந்த தத்துவங்கள் இருக்கின்றன. அத்திருவுருவின் பாதாதி கேசங்களைப் பன்னிரண்டு அடிகளால் பயபக்தி விநயமொடு பாடிய ஔவையார், அப்பெருமானுக்கு உரிய நிவேதனத்தையும் நிமல சிந்தையுடன் நினைவுறுத்துகின்றார்.

முப்பழம்

போகியாக இருந்து, உயிர்கட்குச் சிவபோகத்தை அருள்பவர் அவரே எனலை அறிவிக்க, முப்பழம் நுகர்பவர் அந்த முதல்வர் என்கிறார். முப்பழம் என்பது, அன்பிற் பழுத்த எவற்றையும் உள்ளடக்கி நிற்கின்றது. கொழுக்கட்டையென்பவை, உலக உருண்டைகள்; அண்டங்களையும், இறப்பு, நிகழ்வு, எதிர்வு எனும் மூன்று காலங்களையும் தன்னுள் கொள்பவர் இத்தற்பரர் எனலை, அவை அறிவிக்கின்றன.

மூஷிக வாகனம்

அண்டங்கள் அனைத்தினும் பெரியன், ஆனைமுக அத்தன். பருமையனாக இருப்பது போன்றே, அணுவினும் சிறியன் அந்த அமலன். பானை வயிறும் யானை முகமும் என உளறி வழியாதீர்! வீண் அச்சமும் வேண்டா! சிறிய ஒன்றும் தாங்கும் அத்துணை லேசுடையவன் காண் எம் அப்பன் என்று, ஏசிப்பேசும் வெள்ளை மதியர் நாண மேலும் விளம்புகின்றார் ஔவையார்.

வழிபாட்டு வளர்ச்சிக்குத் தக்க அளவாக, ஆன்ம இதயத்தில் அருள் விளக்கம் பிறக்கும்; அந்நிலையைச் சத்திநிபாதம் என்பர். சக்தி – அருள்; நிபாதம் – ஒழுக்கம். சத்திநிபாதம் படரும் சமயம், சாதகர்க்குக் குண்டலிக்கனல் குடுகுடு குறுகுறு என்று மேலேறிப் பாயும். பெருச்சாளி ஓட்டம் போல் அதிருகின்றது அவ்வொலி. மூலாதாரத்தில் ஓடிப்பாயும் குண்டலிக் கனலேறி அமர்ந்துளர் பிள்ளையார் என்பது ‘பிண்ட நுட்பம்’.

புராண வரலாறு

கடுந் தவத்தர் மாகதர். அவர் மைந்தன் கயமுகன். கிரேதாயுகத்தில், இவன் செய்த கிளர்ச்சி அதிகம். படாத பாட்டை இவனால் அமரர் பட்டனர். எதற்கும் வரம்பு உண்டு. அளவு மீறியது அக்கிரமம். வேத விநாயகர் வெளிப்பட்டார். அநியாயக் கயமுகனை அடக்கினார். சாகாவரம் பெற்ற அச்சதுரன், பெருச்சாளி உருவங் கொண்டு பெருமான் முன் வந்தான்.

‘இன்று முதல் நீ எமக்கு ஊர்தி’ என்று, அவன்மேல் ஏறியமர்ந்தார் ஆனைமுகர்; இது ‘அண்ட வரலாறு’.

அண்டம், பிண்டம் அவ்விரண்டும் சமம் என்று அறிந்து மகிழ்கின்றார் அறவோர்.

    • ‘பேசத் தகாதெனப் பேயெருதும் பெருச்சாளியும் என்று

 

    • ஏசத் தகும்படி ஏறுவதோ? இமையாத முக்கண்

 

    • கூசத் தகும்தொழில் நுங்கையும் நுந்தையும் நீயும் இந்தத்

 

    • தேசத் தவர்தொழும் நாரைப் பதியுள் சிவகளிறே’

 

– எனும் நம்பியாண்டார் நம்பிகள், இவ்வரலாற்றில் குறிப்புப் பல வெளிப்படக் கூறுவது, நம் உள்ளத்தில் அன்பின் குதூகலத்தை அளிக்கின்றது அல்லவா!

‘அஞ்சு கரமும் அங்குச பாசமும்’ எனும் ஏழாம் வரியினும், இவ்வரலாறு குறிப்பிடப் பட்டுள்ளது. இத்துணைச் செய்திகளையும் உணர்ந்து நெகிழ்ந்து, வரத கணபதியை விளித்துப் பாட்டி பாடுவதையும் பாருங்கள்!

15. முப்பழம் நுகரும் மூஷிக வாகன!

பதவுரை:
முப்பழம் – (வாழை மா பலா ஆகிய) முக்கனிகளை,
நுகரும் – உண்ணும்,
மூஷிக வாகனா – (ஊரும்) பெருச்சாளியை ஊர்தியாக உடையவரே (என்றவாறு).

முக்கனி உண்டு மூஷிகம் ஏறிப் பவனி வரும் நுட்பத்தை, உணர்ந்து உருகிப் பாடிய பாவலர் பலர்; அவர்களுள் ஒருவர் கபிலர்.

    • ‘வாழைக் கனி பலவின் கனி மாங்கனிதான் சிறந்த

 

    • கூழைச்சுருள் குழையப்பம் எல்லாம் துறுத்தும்

 

    • பேழைப்பெரு வயிற்றோடும் புகுந்து என் உளம்பிரியான்

 

    • வேழத் திருமுகத்துச் செக்கர் மேனி விநாயகனே’

 

    • ‘அடியமர்ந்து கொள்வாயே நெஞ்சகமே! அப்பம்

 

    • இடிஅவலொ(டு) எள் உண்டை கன்னல் வடிசுவையில்

 

    • தாழ்வானை ஆழ்வானைத் தன்அடியார் உள்ளத்தே

 

    • வாழ்வானை வாழ்த்தியே வாழ்!’

 

– என்று கனிவு மிகுந்த அக்கபிலர் பேழை வயிற்றனைப் பாடிய அருமைப் பாடல்கள், நீங்காமல் நம் உள்ளத்தில் நிற்கின்றன அல்லவா!

மாயாப் பிறவி மயக்கம்

ஐம்பூதங்களும், அவைகட்கு மூலமான சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, நாற்றம் எனும் தன்மாத்திரைகளும் கூடிவந்த உடல் இந்த உடல். ஐம்பூத நிறைக்கு, உரிய அளவில் உடல் அமையும். நீர் வாழ் உயிர்கட்கு, நீர்த்தன்மை மிகும்; ககனத்திற் பறக்கும் பறவைகட்குக் காற்றுத் தன்மை மிக்கிருக்கும்; மண்ணில் வாழ்பவைகட்கு, மண் தன்மை அதிகம். விண்ணும் நெருப்பும், அனைத்தினும் அளவாகி அமையும்.

ஒவ்வொரு உடலும் உதித்த பின், வளர்ந்து முதிர்ந்து தளர்ந்து விழும்.
அதன்பின், ஆக்கையிலிருந்த ஐம்பூதங்கள், தனித்தனிப் பிரிந்து, அதன் அதன் இடத்தை அடையும். அருமையாகப் பேணி வளர்த்த உடல், இங்ஙனம் ஒடிந்து
நொடிந்து உருக்குலையும். இவைகளை உணர்ந்து குமுறுகிறது நம் உள்ளம்.

ஆக்கையில் குடியிருந்த ஆன்மா மட்டும் அழிவது இல்லை. கூட்டில் இருந்தது கிளி.
ஊட்டி வளர்த்தார்கள் உரியவர்கள். எனினும் ஒருநாள் அது ஓடி விடுகிறது. அது போல், உடலில் இருந்த உயிர், ஒரு நாள் உடலை விட்டு ஓடும். வினை வலிக்குத் தக்கபடி, மற்றும் ஓர் உடலை நாடி அடையும். அதனிலிருந்து வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கும். மீட்டும் உலகியல் நாட்டம்.

அம்மவோ அம்ம! நினையாது இருந்தால், இவைகள் தோன்றுவதில்லை. நினைத்தால் நெஞ்சு வெடித்து விடும்போல் இருக்கிறது. கண்ணீர் பெருகுகிறது. அவ்வளவு அச்சம்
அதிகரிக்கின்றது. எழுதுகோலும் தடைப்படுகின்றது. போதும் இவ்வளவு!

மாயமாகத் தோன்றி மண்ணாகும் இந்தக் காய வாழ்க்கையில்தான் எத்தனை அபிமானம்! எப்படி வந்தது இந்த மயக்கம்?

ஓயாதோ இப்பிறவியென்று ஓயாமல் எண்ணுகிறோம். இதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க, முதல்வன் திருவருள் முன்னிற்க வேண்டும். அதற்கு நாம் யாது செய்ய வேண்டும்? வர வேண்டும் எந்தன் அருகே என்று வரத கணபதியை எண்ணி அழவேண்டும்; தொழ வேண்டும்; அன்பு செய்ய வேண்டும்; வேறு வழியில்லை. அன்றிருந்த மேலோர் இதனை அறிந்திருந்தனர்; இன்றிருப்போர்க்கும் இ·தொன்றே வழி. அன்றிருந்தார்
வரிசையில் ஔவையாரும் ஒருவர்.

தாயாக வந்த தயாநிதி

அன்பு மிகுந்து அலறி அழைக்கும் ஆன்மாவின் நிலையை அமலன் அறிகிறான். தனக்கே உள்ள விருப்பாலும், அறிவாலும், திருவருட் செயல்களை ஆன்மாவிற்குச் சிறிது சிறிதாக அறிவிக்கின்றான். அவைகளை அறிந்து அறிந்து உருகுகின்றது ஆன்மா.

    • ‘உள்ளம் உருகில் உடனாவர் அல்லது

 

    • தெள்ள அரியரென்(று) உந்தீபற’

 

– என்று சாத்திரம் உரைத்தபடி, காலம் பார்த்து உதவ அவன் கருணையும்
வெளிப்படுகின்றது. அவ்வளவில், மாயாப் பிறவியில் இருந்த மயக்கம் அடியொடு
மாய்கிறது. மகிழ்கிறது ஆன்ம இதயம். இவைகளைப் பயபக்தி விநயத்தொடு
ஔவையார் பாடுவதைப் பாருங்கள்!

16. இப்பொழு தென்னை ஆட்கொள வேண்டித்
17. தாயாய் எனக்குத் தானெழுந் தருளி
18. மாயாப் பிறவி மயக்கம் அறுத்து

பதவுரை:
இப்பொழுது – இச்சமயத்தில்,
என்னை – (ஒன்றும் போதா) எளியேனை,
ஆட்கொள வேண்டி – ஆண்டு கொள்ள விரும்பி,
எனக்குத் தாயாய் – என்னிடத்தில் அன்பு செலுத்தும் அன்னை போல்வனாய்,
தான் எழுந்தருளி – தான் (தன் இயற்கைக் கருணையினால்) முன் வந்து,
மாயாப் பிறவி – முடிவிலாது பெருகும் பிறவியின்,
மயக்கம் அறுத்து – மயக்கத்தை வேரறுத்து (என்றவாறு).
எங்கும் தாய்மை தோன்ற வியாபகக் கணபதியின் திருவருள் வெளிப்பட்டு, அழியாமல் வளர்ந்து பெருகும் பிறவியிலிருந்த மயக்கத்தை ஒழித்த அருமையை, பெருமிதச் சுருக்கமாக அறிவிக்கும் ஔவையின் பெருமையே பெருமை. இறைவனால் ஆட்கொள்ளப் பெறும் இன்ப அநுபவம் விளையுமேல், மாயாப் பிறவியின் மயக்கம் இல்லை என்பது குறிப்பு.

மாயாப் பிறவி – மாயா மலத்தால் ஆன பிறவியெனலும் ஒருவகை.

    • ‘தாயாய் முலையைத் தருவானே!

 

    • தாராது ஒழிந்தால் சவலையாய்

 

    • நாயேன் ஒழிந்து போவேனோ’

 

எனவும்,

    • ‘பால்நினைந்து ஊட்டும் தாயினும் சாலப்

 

    • பரிந்து நீ பாவியே னுடைய

 

    • ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கி

 

    • உலப்பிலா ஆநந்தம் ஆய

 

    • தேனினைச் சொரிந்து புறம்புறம் திரிந்த செல்வமே!’

 

– எனவும் வரும் கருவாசனை கழற்றும் திருவாசகப் பாசுரங்கள், இங்குக் கருதத் தகும்.

திருந்திய தெளிவு

பயனாக எழுந்த பரிபாகத்திற்குத் தக்கபடி, மாயாப் பிறவியிலிருந்த மயக்கம் அகன்றது.
திருவருட்செயலும், சிறிது சிறிதாகத் தெரிகிறது. செய்வானைச் சேவிக்கும் வேட்கை,
இந்நிலையில் வரவர வளர்வது இயற்கை. எனினும், எல்லையற்ற பரம்பொருளை எங்ஙனம் காணவியலும்! ஆர்வத்தொடு ஆன்மா, ‘முன்வருக முதல்வவோ! இறைவவோ! பரமவோ!’ என்று பலகாலம் முறையிடும்.

அன்பின் முறையீட்டு ஒலியலைகள், அண்டமெலாம் வியாபிக்கும். அன்பின் சாதனை, அம்மானை ஈர்க்கும். கண்ணீர் பெருக்கிக் கதறியழைக்கும் இந்நிலை கண்டு, அருளே உருவான ஆனைமுக அத்தன், வாழ்விக்கும் உளங்கொண்டு வரும்.

மந்திர நாதம் எம்பெருமான் திருமேனி. அதற்கேற்ப, பரம ஐந்தெழுத்தாய்ப் பரமன் படர்ந்து வரும். நுண்மை ஐந்தெழுத்தாய் நுணுகி வரும். காரண ஐந்தெழுத்தாய் எங்கும் கலந்து வரும்.

தூல சூக்கும காரணம் முதலிய மந்திர ஐந்தெழுத்துகள், அதிகாரிகள் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் அளவாக அமைந்து இருக்கின்றன. முதன்மையான இவைகட்கு மூலம் உண்டு. அவை அகரம், உகரம், மகரம், பிந்து, நாதம் எனப்பெறும்.

ஒளியும் ஒலியுமான ஓங்கார பஞ்சாக்கரம் எனும் இவை, மூல ஆதாரத்தில் காலூன்றி, சுவாதிட்டானம், நாபி, இதயம், கண்டம், புருவநடு எனும் இடங்களில் சுழுமுனை
வழியாக நிற்கின்றன; பிரமன், திருமால், உருத்திரன், மகேசன், சதாசிவம் என்பவர், இவ் ஐந்தெழுத்தின் அதிதெய்வங்கள் என்றெல்லாம் ஏட்டிற் கண்டுளம்; வாயாற் படித்துளம்; செவியால் கேட்டுளம்.

கண்ணால் கண்டது வரிவடிவம்; வாயால் சொல்வது வைகரி; செவியால் கேட்டது
ஒலியளவை. போதுமா இந்நிலை? பேறு தரும் இந்த ஐந்தெழுத்துகளால், தெளிவு பிறக்க வேண்டுமே!

எவர் செவிக்கும் கேட்கும் ஓசையான ஐந்தெழுத்தை இடையறாது உச்சரிக்க வேண்டும்; அதனால் ஓசை, உச்சரிப்பார்க்கு உவகை தரும் ஒலியாக மாறும்; மேலும் உருவேற்ற உருவேற்ற, அத் தெய்வ எழுத்துக்கள் ஐந்தும், தெய்வ நாதமாகித்
திகழும். அதனை உள்கிய உயிரின் உள்ளம் உருகும். திருந்திய ஐந்தக்கர வடிவான தெய்வப்பிரான், உள்கும் புனித உள்ளத்திற் புகுகின்றான். அவ்வளவில், அவன் சொருபமான அந்த எழுத்து ஐந்தும், அகத்தில் பதியும். பழைய உலக நிழலீடுகள், அப்போதே இதயம் பிரிந்து அகலும். அதன்பின் இதயம் பஞ்சாக்கரமயமாக இருக்கும். ஐந்தெழுத்தான் சாந்நித்திய இடமனைத்தும், ஐந்தெழுத்தின் மயந்தான்;
பாடிக் காட்டுகிறார் இதை நம் பாட்டியார்.

19. திருந்திய முதலைந் தெழுத்தும் தெளிவாய்ப்
20. பொருந்தவே வந்தென் உளந்தனிற் புகுந்து

பதவுரை:
திருந்திய – திருத்தம் அடைந்துள்ள,
முதல் – (வேதாகமங்கட்கு) முதலான,
ஐந்து எழுத்தும் – (பிரணவ) ஐந்து எழுத்துக்களும்,
தெளிவாய்ப் பொருந்தவே – (ஐயம் திரிபு அறியாமையின்றித்) தெளிவாக அமையும்படி;
வந்து – (அருளுடன்) எழுந்தருளி,
என் உளந்தனில் புகுந்து – அடியேன் உளத்துள் நுழைந்து (என்றவாறு).

அறம் மூலம்; அதன் பயன் இன்பம். மூலத்தைக் கொள்ளாமல், இன்பப் பயனை
மட்டும் எதிர்நோக்கல் முறையாமோ? அப்படியே பாவம் மூலம்; அதன் பயன் துன்பம். இம்மூலத்தைக் கைக்கொண்டு, அதன் பயனான துன்பம் மட்டும் எம்மைப் பற்ற வேண்டா என்று எண்ணியிருக்கும் கீழ்களின் உள்ளம். படுகேடான இவ்வுள்ளத்தில் பயனளிக்கும் தெய்வம் விளங்குமா?

    • ‘உள்ளத்தே நிற்றியேனும், உயிர்ப்புளே வருதியேனும்

 

    • கள்ளத்தே நிற்றி யம்மா! எங்ஙனங் காணுமாறே!’

 

– எனும் ஆளுடையரசர் அருளியபடி, உயிரறிவில் ஒற்றித்து நின்றும், அவ்வறிவால் அறிய இயலாதபடி மறைந்தும் இருப்பன் மாபெரும் இறைவன். எனவே பொய்யர் உள்ளத்திற் பொய்யாகி இருப்பன்; அறநெறி வழுவா வாழ்க்கையர் உள்ளத்தில் என்றும் விளங்குவன் எம்மான். இதனால், மெய்யர் உள்ளத்தில் என்றும் மேவுபவன் என்பது,
வெளிப்படையாக விளங்குகின்றது அல்லவா!

‘புந்திவட் டத்திடைப் புக்கு நின்றானையும்
பொய்யென்பனோ’
– என்றும் அந்த அரசரே அருளுதல் உணரத் தகும்.

    • ‘மெய்யர்க்கே மெய்யனாகும் மெய்யிலா என்னைப் போலும்

 

    • பொய்யர்க்கே பொய்யனாகும் புள்கொடி யுடைய கோமான்’

 

எனும் ஆழ்வார் பாசுரமும்,

    • ‘அருந்தவர் காட்சியுள் திருந்த ஒளித்தும்

 

    • ஒன்றுண் டில்லை யென்றறி வொளித்தும்

 

    • பண்டே பயில்தொறும் இன்றே பயில்தொறும்

 

    • ஒளிக்கும் சோரனைக் கண்டனம்’

 

– எனும் திருவாசகமும்,

    • ‘யானை முகத்தான், பொருவிடையான் சேய், அழகார்

 

    • மான மணிவண்ணன் மாமருகன் – மேல்நிகழும்

 

    • வெள்ளக் குமிழி மதத்து விநாயகன் என்

 

    • உள்ளக் கருத்தில் உளன்’

 

– எனக் கபிலரும்,

    • ‘என்னை நினைந்தடிமை கொண்டென் இடர்கெடுத்துத்

 

    • தன்னை நினையத் தருகின்றான் – புன்னை

 

    • விரசுமகிழ் சோலை வியன்நாரை யூர்முக்கண்

 

    • அரசுமகிழ் அத்திமுகத் தான்’

 

– என நம்பியாண்டார் நம்பிகளும் நவிலல்,
இங்கு நம் நினைவிற்கு வருகின்றன அல்லவா!

எவராலும் காண்டற்கரியவன் இறைவன். ஞானயோகிகள், தம் உள்ளக் கமலத்தை மலரச் செய்து, அதன் நடுவில் உள்ள நுண்ணிய வெளியான தகராலயத்தில் உள்ள தற்பரனை, உணர்வுக் கண்கொண்டு வழிபட்டு உவகை அடைவர். இது ‘தகர வித்தை’ எனப் பெறும். இக்காட்சி ஞானயோகத்தில் முதிர்ந்த மெய்யன்பர்க்கன்றிப் பிறர்க்கு இயலாத செய்தி.

திருவடித் தீட்சை

இரக்கமே வடிவான எம்பெருமான், இதனையறிந்து, உவகையுடன் உள்ளம் புகுந்தான். ஓங்கார ஐந்தெழுத்தின் நாதம் ஊட்டினான். உவந்த அந்த நாதமயம் ஆகிறது உணர்வு. உள்ளம் மூலத்தை உணர்ந்தது. மூலத்திற்கு உரை வேண்டும்.

வடிவம் இல்லாத விண்ணில், சாயா புருட வடிவம் தோன்றும். அதுபோல், உவகை வழங்கும் புனித ஓங்காரப் பொருள், உரை கூறும் நடையில், கூர்த்த குரு வடிவம் கொள்கிறது.

ஆகாத போதம் அடங்க, குருமூர்த்தி அருள் நோக்கம் செய்கின்றார். இது ‘சட்சு தீட்சை’ எனப்பெறும். மலரவன் பொறித்த தலையெழுத்தை மாற்ற வேண்டாமா! அது கருதி, இனிய திருவடியைத் தலை மேல் ஏற்றுகின்றான் குருநாதன். பொய்ச்சின்னத்தை மாற்றி மெய்ச்சின்னத்தை ஏற்றிப் பொற்கழற்குள் ஆக்கும் புனிதநிலையிது. கற்றவர் அதன் பயனாகத் திருவடியைக் கருதுவர். கருதுவதற்குத் தக்கபடி, கருத்தில் ஒரு கண் மலரும்; அகக்கண் என்று அருள் நூல்கள் அதை அறிவிக்கின்றன.

வாசக தீட்சை

‘அழிநிலை ஒன்று; மாயம் பல செய்யும் மருள்நிலை ஒன்று; அநியாய இந்த இரு
நிலையாலும், இத்துணை நாள் அயர்ந்து கிடந்தனை! ஆன்ம இதயம், ஐந்தெழுத்து மயமான இந்நிலையே என்றும் அழியாநிலை; இ·தொன்றே பொருள்நிலை’யென்று,
விரிவுரை ஆற்றுகின்றான் விமல குருபரன்.

‘இதோ பார்! காலை மடித்து அமர்ந்த கோலத்தில் அகரம்; நமது தலையும் துதிக்கையும் உகரம்; வயிறு மகரம்; விந்து, நாதம் இரண்டும், நம் உருவில் விளையாடுகின்றன; உவந்த குண்டலினி நம் ஊர்தி; பாசம் அறுக்கின்றது பாச அங்குசம்; பற்றிய தந்தம் பதியறிவை விளக்கும்; ஏழுலகும் கொழுக்கட்டை; மந்திரசாதனை ஜபமாலை; நான்கு கரங்கள், அறம் பொருள் இன்பம் வீடளிக்கும் அறிகுறி. மூன்று கண்களுள் நடுக்கண் ஞானக்கண்; மற்ற இரு கண்களும் சந்திர சூரியர்.

‘நம் ஓங்கார ஐந்தெழுத்து, அன்பொடு நீ வாழும் ஆக்கையினும் உளது. மூலாதாரத்தில் நாதமூலம்; சுவாதிட்டானத்தில் அகரம்; நாபியில் உகரம்; இதயத்தில் மகரம்; கண்டத்தில் பிந்து; புருவ நடுவில் நாதம்; வாழும் சுழுமுனை வழியாக, இந்த ஐந்தெழுத்தும் நிற்கும். இவைகளை அறிவிக்கவே, அடிமுடியில்லாத யாம், அருள் குருபரனாகி, அடியை முடியில் ஏற்றினோம்.

உள்ளாழ்ந்து தெளிவார்க்கு, எம் திருவடியே தஞ்சம்; உனது புத்தியில் நிற்பது எமது பொற்பாதங் காண்! உள்ளப் பொய்கையில் துள்ளும் அடியைக் கற்ற அறிவினர் கருதிப் பெறுவர். புரிகிறதா? ஔவையே தெரிகிறதா’ என்கிறான், புலவர் உணர்தரு புனிதப் பெருமான்.

பூத இருள் போக்கும் விளக்கு, மதி, பரிதி போல், ஆணவ இருளை அகற்றும் குருமுகமான ஆனந்தக் கணபதியின் உபதேசம், அமுதமழை, ஆகாய வாக்கு,
நல்நிமித்தம் போல் நலம் தருகின்றது.

உள்ளத்தைத் தொடுகிறது உபதேசம். கணபதி திருக்கரத்திருந்த மெய்ஞ்ஞானத் தந்தம், இந்நிலையிற் காட்சியாகின்றது. அதனால், மாறுபட்ட முன்னைய இச்சை, அறிவு, செயல்கள் எல்லாம், மறைந்து விடுகின்றன. ஆ! என்ன அருமையாக இருக்கிறது இந்நிலை. பரிந்து உணர்ந்து இவைகளைப் பாடுகின்றார் நாம் பாட்டியார். கேளுங்கள்!

21. குருவடி வாகிக் குவலயம் தன்னில்
22. திருவடி வைத்துத் திறமிது பொருளென
23. வாடா வகைதான் மகிழ்ந்தெனக் கருளிக்
24. கோடா யுதத்தால் கொடுவினை களைந்து
25. உவட்டா உபதேசம் புகட்டி என் செவியில்

பதவுரை:
குவலயம் தன்னில் – நிலவுலகில்,
குருவடிவு ஆகி – (திருவருள்) குரவனாகத் திருமேனி தாங்கி,
திருவடி வைத்து – (என் தலைமேல்) திருவடியை ஏற்றி,
திறம் – (இது) நிலை பேறானது,
இது பொருள் என – இது ஒன்றுதான் மெய்ப்பொருள் என்று,
வாடா வகை – (அடியேன்) வாட்டம் கொள்ளாதபடி,
தான் – அப்பெருமான்,
மகிழ்ந்து எனக்கருளி – இன்ப வடிவனாக இருந்து எளியேனுக்குத் திருவருள் பாலித்து,
கோடு ஆயுதத்தால் – (திருக்கரத்தில் ஏந்திய) தந்தம் ஆகிய மெய்ஞ்ஞானக் கருவியினால்,
கொடுவினை களைந்து – (எனது முன்னைய) நேர்மையில்லாத செயல்களை அடியொடு நீக்கி,
என் செவியில்,
உவட்டா உபதேசம் புகட்டி – தெவிட்டாதபடி உபதேசத்தை (இனிது) உபதேசித்து (என்றவாறு).

ஒருமித்த உணர்வு கண்டு உதயமான குருநாதன், ஆன்மாவின் தலைமேல் கரத்தையும், தாளை இதயத்தும் பதிப்பன்; அடுத்து முடிமேல் அடியிடுவன்; முத்தியுலகை ஆள் என முடி சூட்டிய நடைதான், இத்திருவடி தீட்சை. திருவடி புனைந்த பின், அடியாகிய முடி சூடிய மன்னர் எனப் பெயர் பூண்ட ஆன்ம இன்பத்திற்கு அளவில்லை.

    • ‘மேல் வைத்த வாறு செய்யாவிடில் மேல்வினை

 

    • மால்வைத்த சிந்தையை மாயம தாக்கிடும்

 

    • பால்வைத்த சென்னிப் படரொளி வானவன்

 

    • தாள் வைத்தவாறு தரிப்பித்த வாறே’

 

– எனும் திருமந்திரம், இங்கு எண்ணத் தகும். பரிபூரண ஞானமே திருப்பாதம் என்று பலப்பல பதிநூல்கள் பாடுகின்றன. அகத்தும் புறத்தும் திருவடித் தீட்சையை, அற்புத அமலன் அருளானேல், மலத்தின் தொடர்பால் மால்கொண்ட மனம், என்றும் மயங்கி இடரடையும் எனலை, வித்தக இத்திருமந்திரப் பாடல் விளங்க வைக்கின்றது அல்லவா!

    • ‘தூவேதம் தலைகாண்டற் கரியதாகித்

 

    • துன்பமுறு பிறவியெனும் துகள்சேர் வெய்யில்

 

    • ஆவேனைத் தன்னடியாம் நிழலில் சேர்த்த

 

    • அத்திதனைப் பத்திசெய்து முத்தி சேர்வாம்’

 

– என இவ்வமயம் உவகையுடன் நம் உள்ளம் ஓதுகிறது.

சிவனார் திருக்கரத்தில் சூலம்; முருகன் திருக்கரத்தில் வேல்; அதுபோல், தற்பர கணபதி திருக்கரத்தில் தந்தம் இருக்கிறது. தன் திருமுகத்திலிருந்து கொண்ட மெய்ஞ்ஞானமே அந்தக்கருவி. அதன் தொடர்பால், பேரின்பப் பேற்றிற்கு மாறான
உலகியல் செயல்கள் அனைத்தும் ஒழியும். கூறும் அச்செயல்களைக் ‘கொடுவினை’ என்று குறிப்பிடுகின்றார் ஔவையார். கொடுமை – வளைவுடைமை; நேர்மையிலாமை.

முப்பதாம் அடியில் ‘இருவினை தன்னை அறுத்திருள் கடிந்து’ என்றிருத்தலின்,
கொடுவினை என்பதற்கு, இங்கே தீய செயல்கள் எனப் பொருள் கொள்ளப் பெற்றது.
திருவடி சொருப நிலையில் பரிபூரண ஞானம் எனப் பெறும். அந்தத் திருவடி தீட்சை அருளியபின், திறம் இது, பொருள் இது என உணர்த்துகின்றார்
கணபதியான தெய்வக் குருபரர்.

இது திறம், இது பொருள் என இயைதலின், இது என்பது இடைநிலை விளக்காய் இருக்கின்றது.

‘எம் அடிமலர் விரும்பு; அமைதியை அடை. பேரின்பம் பெற்றுக் கொள்!’ என்பது இறைவன் கட்டளை. அதற்கு உரிய இச்சை, அறிவு, செயல்களை ஏற்க வேண்டும் ஆன்மா. திருவருட்கு மாறான பிருகிருதி இன்பத்திற்கு உரிய இச்சையும், அறிவும், செயலும் கொள்ளுமேல், அந்நிலை பரிதபிக்கத் தக்கதுதான். இந்நிலை நேராதபடி ‘கோடாயுதத்தால் கொடுவினை களைந்தான்’ என்றார்.

‘கூற்றிருக்கும் வெண்கோடு வெளிற்றறி(வு)
இரண்டும் குமைப்ப’
– என்பது தணிகைப் புராணம்.

பாசஞானம், பசுஞானம் இரண்டையும் கெடுத்தலை, ‘வெளிற்றறி(வு)
இரண்டும் குமைப்ப’ என்று குறிப்பிடுகின்றது அந்தப் புராணம். கெடுப்பது எது? வெண்கோடுதான். இதனால், தந்தம் மெய்ஞ்ஞான சொருபம் என்று
விளங்குகிறது அல்லவா!

திரு – கண்டார் யாவரானும் விரும்பப் பெறும் தகுதியது; அடி – பரிபூரண ஞானம்; எனவே அடைந்தார்க்குப் பூரண ஞான ஐஸ்வரியம் அளித்தலின், இறைவன் அடியைத்
திருவடி என்பர் தெளிவுடையோர்.

    • ‘கணங்கொண்ட வல்வினைகள், கண்கொண்ட நெற்றிப்

 

    • பணங்கொண்ட பாந்தள் சடைமேல் – மணங்கொண்ட

 

    • தாதகத்த தென்முரலும் கொன்றையான் தந்தளித்த

 

    • போதகத்தின் தாள்பணியப் போம்’

 

– என்கிறார் கபிலர்.

கணபதி திருவடிகளை மனம் கனிந்து வணங்கினால், பாவப் பாழ்வினை பறந்தோடும் என்று பரந்த அநுபவம் கூறுகின்றது இப்பாடல்.

ஞானத் தெளிவு

நெருப்பைப் போல் உளது பசு; நெருப்பின் சூடு போல் உளது பதி; நெருப்பின்
ஒளி போல் உளது மாயை. நெருப்பின் சூடு, அருவமாகி அகத்தும் புறத்தும் அடர்ந்து
கிடக்கும். சூடு இலதேல், நெருப்பும் ஒளியும் வெளிப்படல் இல்லை. நெருப்பும் சூடும் ஒளியும் போல் பசுவும் பதியும் பாசமும், ஒன்றையொன்று பிரியாத அநாதி நித்தியம்.

பேரறிவை உடையது பதி; பதியை யறியும் பசு; அறிய இயலாதபடி மறைத்து நிற்கிறது பாசம். இதையறிந்து ‘பாசம் அகன்று நில்! பதியை உணர்ந்து கொள்! இரண்டிற்கும் இடையில், உன்னை நீ உணர்ந்தாயானால் உனக்கொரு கேடும் இல்லை’ என்று, வெறுப்பு விளையாதபடி விரித்து விளம்புகின்றார் வித்தகக் குருவாய் வந்த விநாயகர்.

சேய்க்குப் பால் புகட்டும் தாய்போல், இரக்கம் மிக்க எம்மான் உபதேசம் இன்பம்
தருகின்றது. மேலாம் கணபதியே பொருள்; இதனை உள்ளக்கண் கொண்டு உணர்ந்தால், உயர்ந்து தெளிந்த ஞானம் உதிக்கும். ஔவையார்க்கு உதித்த
இத்தெளிவு, கருவி நூல்களால் கலந்தது அன்று; கணபதி காட்ட உதித்தது.
ஆதலின் இது, தெவிட்டாத ஞானத் தெளிவு எனப் பெறுகின்றது. ஓரடியில்
இதனைக் குறிப்பிடும் அருமையை உணர்ந்து ஓதல் உயர்நடை.

26. தெவிட்டாத ஞானத் தெளிவையும் காட்டி

பதவுரை:
தெவிட்டாத – தெவிட்டுதல் பிறவாத,
ஞானத் தெளிவையும் காட்டி – (பேரின்பத்திற்கு உரிய) தெளிந்த அருளறிவையும் தந்தருளி (என்றவாறு).

வீடு தரும் மெய்யுணர்வு, இங்கு ஞானத் தெளிவு எனப் பெற்றது. வீட்டிற்கு
வாயிலாகிய அதனைப் பெறுதல் இன்றியமையாதது என்பர் மேலோர்.

துரிய கணபதி, இங்ஙனம் குருமுகங் காட்டிச் செய்த உபதேசம் கோடி பெறும்.

ஐம்புல அடக்கம்

பளபளக்கின்றது கூரிய வாள். துப்பு ஏறலாமா? ஓய்வுள நேரத்தில், அதில் நெய் பூசியுளர் உரியோர். நெய்யை விரும்பி, வாளின் வாயை நக்கியது நாய். ஆ! அதன் நாவின் கதி யாதாகும்?

கடுவிடம் பாயசத்தில் கலந்திருக்கின்றது. அதனை அறியாமல், பாயசம் பார்த்த மனம் படபடக்கின்றது. நா ஊறுகின்றது. ஆய்ந்து ஓய்ந்து பாராமல், விறுவிறு என்று
பருகுகிறான் ஒருவன். ஆ! அதன் பின்விளைவு யாது?
மேனி மினுக்குதல் வேசையர்க்கு அழகு; அது வெறும் போலி நிலை. கானலை நீரென்று கருதி, அதை நோக்கி விரைகின்றது மான்; அதன் முடிவு யாது?
அதுபோல் முடிகிறது விலைமாதர் நட்பு.

அசுணப் பறவை ஓசை கேட்டு அழியும். ஆண் யானையைப் பிடிக்கப் பெண் யானையை அனுப்புவர்; பெண் யானையின் பரிசம் விரும்பிய ஆண் யானை, ஆண்மை குன்றி அழியும். தூண்டில் முள்ளில் இறைச்சி; நாவிற்கு அடிமையான மீன் இறைச்சியை விரும்பி இறந்தொழியும். மணத்தை மோந்து வண்டு மாயும்.

அணுவளவு இன்பம்; மேலுரைத்த ஐந்திற்கும் அதனால் மலையளவு துன்பம். முடிவிலும் பரிதாப மரணம். ஒன்று ஒன்றால் அழியும். அம்மவோ அம்ம! சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, மணம் எனும் இவைகளை அறிவிக்கும் புலன்கள் ஐந்தாலும் அழிவர் மக்கள்.

இவைகளை அழுந்த உணர்ந்தால் அச்சம் அதிகரிக்கும். ஆக்கம் அளிக்கும் சிவநெறியில் வேட்கை சிறக்கும். அருள் நூல்களில் ஆர்வம் பிறக்கும்; ஆர்வத்திற்குத் தக்க அறிவு உதிக்கும். அதற்கான செயலை நிறைக்கும். அநியாய நெறிகளில் புகுத்தித் தலைவிரி கோலமாக்கிய பழைய மனம், இந்நிலையில் ஆன்மாவில் அடங்கும். உறவும் தொடங்கும். சிவபோகம் ஒன்றையே சிந்திக்கும். வரவரச் சிந்தனை வளரும்.

இந்த ஒழுக்கத்தால் ஆன்மாவிற்கே உரித்தான இச்சை, அறிவு, செயல்களில்
அருள் ஒளி சிறிது சிறிதாகப் படரும். அதற்கேற்ப விரிந்த மல இருள் சிறிது சிறிதாக
விலகும். வித்தக இந்த அநுபவத்தை, ‘பொய்காட்டிப் பொய்யகற்றிப் போதானந்தப் பொருளாம் மெய்காட்டும் மெய்’ என்று இனிது கூறும் உண்மை விளக்கம் இங்கு உணர்தற்கு உரியது.

கணபதி இந்நுட்பங்களைக் கனிவு தோன்றப் பாட்டிக்குக் காட்டினாராம்.
என்ன அருமை!

27. ஐம்புலன் தன்னை அடக்கும் உபாயம்
28. இன்புறு கருணையின் இனிதெனக்(கு) அருளி

பதவுரை:
ஐம்புலன் தன்னை – ஐந்து புலன்களை,
அடக்கும் உபாயம் – (விஷயாதிகளால் செல்லாதபடி) தடைப்படுத்தும் தந்திரத்தை,
இன்புறு கருணையின் – பேரின்பம் பெறுதற்கு உரிய பேரருளால்,
இனிது எனக்கு அருளி – இனிதாக அடியேற்கு அருளியும் (என்றவாறு).

உலகியல் உறவு குறையக் குறைய, சமயச் சார்பு பெருகப் பெருக, ஐம்புல வேட்கை படிப்படியாக நொடித்துவிடும். இதுதான் புலனை அடக்கும் உபாயம். இதற்குச் சாதனா சம்பந்தமும் கை தரும்.

    • ‘சுவை ஒளி ஊறு ஓசை நாற்றம்என் றைந்தின்

 

    • வகைதெரிவான் கட்டே உலகு’

 

    • – என்பது திருவள்ளுவரின் திருக்குறள்.

 

    • ‘ஐஞ்சு புலனின் வழியறிந் தால்பின்னை

 

    • துஞ்சுவ தில்லை உடம்பு’

 

– என்னும் ஔவை குறளும், இங்கு உணர்தற்கு உரியது. வகை தெரிதலை
வள்ளுவர் குறிப்பிட, வழியறிதலை வாய் மலர்கின்றாள் பாட்டி.

கருவிகள் ஒடுங்கும் கருத்தினை அறிவித்து..

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

எளிமையான உருவ வழிபாட்டில், கணேசப் பெருமானின் அண்ட பிண்ட நுட்பங்களைப் பாடத் தொடங்கும் பாட்டியார், ‘கருவிகள் ஒடுங்கும் கருத்தினை அறிவித்து’ என்ற 29’ம் அடியிலிருந்து தாந்திரிக நுட்பங்களின் ஆழத்துக்குச் சரேலென நம்மை இட்டுச் செல்கிறார்.

அவை ‘தியானம் செய்வோன், தியானம், படுபொருள்’ என்ற திரிபுடி நிலை கடந்தோர்க்கு எளிதில் வசப்படுவன.

    • ‘நினைப்பு நினைவது நினைப்பவனும் அறு

 

    • நிலத்தின் நிலை பெற நிறுத்த உரியதும்’

 

என்ற திருப்புகழ் ‘பெருத்தவசன வகுப்பின்’ ஒரு பகுதிக்கு அடியேன் எழுதிய உரை ஒன்றையும் இவ்விடம் ஒப்பிட்டு நோக்குவோம்:

ஷீர்டிமகானுக்கு அணுக்கத் தொண்டராய் இருந்து அவர் சரிதத்தை எழுதிய ஹேமத்பந்த் என்ற அடியவருக்கு ஒரு பெருத்த ஏக்கமிருந்தது. அண்டும் அடியவர்க்கெல்லாம் ஆசி வழங்கியிருக்கும் பாபா தமக்குக் குறிப்பாய் ஏதும் உபதேசத்தை அருளவில்லையே என்பதது.

அதற்கும் ஒரு நேரம் வந்தது. அன்று பாபா ஒரு லீலையினால் குறிப்பால் உணர்த்திப் பின் உபதேசித்த பேருரையே பிரம்மஞான சாரமானது. அவர் சொல்லும் அமுதமொழி:

ஆத்மஞானமான அனுபூதி அடைவதற்கு தியானம் இன்றியமையாதது. ஆசையினை அறவே ஒழித்து அனைத்துயிர்களிலும் பரவியிருக்கும் ஆண்டவனைத் தியானித்திருத்தலே இறுதிவழி. அதற்கு எளிய வழியாக உன் இஷ்டதெய்வத்தையோ அன்றி, குருவாய் என்னையே நீ தியானித்திருப்பினும் அதையும் ஒரு நிலையில் கடக்க வேண்டும்.

உன் எண்ணங்கள் ஒரே இலக்கில் குவிமுகமாக, தியாதா (தியானம் செய்பவர்),
தியானம், தியேயோ (தியானிக்கப் படும் பொருள்) இவைகளிலுள்ள வேறுபாடு மறைந்து விடும். தியானம் புரிவோன் உச்ச உணர்வுத் திரளுடன் ஒன்றி பிரம்மத்துடன் கலந்து ஐக்கியமடைவான்.

நீ எங்கோ வசிக்க, நான் எங்கோ தொலைவில் ஒரு குக்கிராம மூலையில் உள்ளேனே என்று ஐயுறாதே! தாய் ஆமை நதியின் ஒரு கரையிலும், அதன் குட்டிகள் மறு கரையிலும் இருக்கலாம். தன் குட்டிகளுக்கு அது பாலையோ உஷ்ணத்தையோ அளிக்காமலும் இருக்கலாம். தாயின் கண்ணோட்டம் ஒன்றே குட்டிகளைப் போஷிக்கும். குட்டிகளும் தாயை நினைவில் கொண்டே உயிர் வாழும். தாயின் கண்ணோட்டம் ஒன்றே குட்டிகளுக்கு, காலூன்றிப் பெய்யும் அமுதமழையாகும்; ஊட்டத்துக்குத் தோற்றுவாயாகும்.

குருவுக்கும், சீடர்களுக்கும் இடையேயான உறவும் அத்தகையது!

ஞானிகள் சுட்டும் ஞேயம் மலியும் நிலையும் அதுவே.

    • ஞேயத்தே நின்றோர்க்கு ஞானாதி நின்றிடும்

 

    • ஞேயத்தின் ஞாதுரு ஞேயத்தில் வீடாகும்

 

    • ஞேயத்தின் ஞேயத்தை ஞேயத்தை உற்றவர்

 

    • ஆயத்தில் நின்ற அறிவறி வாரே.

 

திருமந்திரம் – தந்திரம் – 6 – 1606

JNATHRU, JNANA, JNEYA
(KNOWER, KNOWLEDGE AND KNOWN)

Knower-Knowledge-Known Relationship:
To them that pursue the Object of Knowledge
Shall be vouchsafed Knowledge and its attributes;
The Subject that seeks the Object shall in the Object merge;
They that have cognised the Object of Knowledge
Through Knowledge
Have the Knowledge of union with the Object.

    • தானவன் ஆகும் சமாதி தலைப்படில்

 

    • ஆன கலாந்த நாதாந்த யோகாந்தமும்

 

    • ஏனைய போதாந்த சித்தாந்தம் ஆனது

 

    • ஞானமென ஞேய ஞாதுரு வாகுமே.

 

திருமந்திரம் – தந்திரம் – 8 – 2381

Serenity in Samadhi:
In Samadhi Jiva with Siva
One becomes;
In Kalanta, in Nadanta, in Yoganta
And in Bodhanta and Siddhanta
Is Jnana reached
Of Knowledge, the Known and the Knower
One uniting.

    • ஆறந்தமும் சென்று அடங்கும் அந்நேயத்தே

 

    • ஆறந்த ஞேயம் அடங்கிடும் ஞாதுரு

 

    • கூறிய ஞானக் குறியுடன் வீடவே

 

    • தேறிய மோனஞ் சிவானந்த மாமே!

 

திருமந்திரம் – தந்திரம் – 8 – 2382

In that Jnana, (Divine Knowledge)
The Six Antas (ends) merge;
That Jnana (Knowledge) in the Knower (Jnani) merges;
When Knowledge in the Knower merges;
Then dawns Mauna (Divine Silentness)
That is Siva-Bliss.

இந்த இடையுரையுடன் இனிவரும் அடிகளின் விளக்கத்தைக் காண்போம்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

மாயை மூன்று. அவைகள் தூய (சுத்த) மாயை, தூய்மையற்ற மாயை,
மூலப்பகுதி எனப் பெறும்.

சுத்த மாயை

ஆன்மாவில் உள்ள அழுக்கின் பெயர் ஆணவம். செம்பில் களிம்புபோல் உயிரில் அது
சேர்ந்திருக்கின்றது. எனினும், அநியாய அந்த அழுக்கு, எவ்வுயிரிலும் ஒரே தன்மையாக
இல்லை. ஏற்றக் குறைவாகவே இருக்கின்றது.

புனித கணபதி தொடர்பால் புண்ணியமும், ஆணவச் சார்பால் பாவமும் ஆன்மாக்கட்கு
உண்டு. இப் புண்ணிய பாவங்களையே, அனாதி கன்மம் என்றும், களிம்பின் மணம்
போல்வது என்றும் அருள் நூல்கள் அறிவிக்கும்.

இன்பம் வழங்கும் இறைவனைப் பரசிவம் என்று பதிநூல்கள் படிக்கும்.
பரம் – (அளவிலாது) உயர்ந்த; சிவம் – (மங்கல) இன்பம்.

பரசிவத்தின் அருள் ஆற்றலைப் பராசத்தி என்று பகர்வது மரபு. அதனினும் உயர்ந்த
ஆற்றல் உடைய பொருள் ஒன்று இல்லாமையால், அச்சத்திக்குப் பராசத்தி என்ற
பெயர் அமைந்துளது; பரா – மேலான; சத்தி – அருள் ஆற்றல்.

பரிதியின் ஒளி அப்பரிதியை அகலாமைபோல், பரசிவத்திலிருந்து பராசத்தி என்றும் பிரிந்து இருப்பதில்லை. ஆணவ அழுக்கை அகற்றி, ஆன்மாவை ஆள இறைவன்
சங்கற்பிக்கின்றான். அப்போதே சுழல்கிறது சுத்த மாயை. அதன் விளைவு அடாடா!

சுத்தமாயை -> நாதம், விந்து, சாதாக்கியம், ஈஸ்வரம், சுத்த வித்தை.

(சூக்குமை, பைசந்தி, மத்திமை, சூக்கும வைகரி, தூல வைகரி எனும் வாக்குத்
தத்துவங்களும், சாந்தி அதீதை, சாந்தி, வித்தை, பிரதிட்டை, நிவர்த்தி எனும் கலைகளும், வாக்கின் தொடர்பான அக்கரம், பதம், மந்திரம் என்பனவும் சுத்த மாயையுள் அடங்கும்.)

பராசத்தியின் ஆயிரத்தில் ஒரு கூறு, ஆதி சத்தியை அளிக்கிறது; ஆதி சத்தியின் ஆயிரத்தில் ஒரு கூறு, இச்சா சத்தியாக எழுகிறது; இச்சா சத்தியின் ஆயிரத்தில் ஒரு கூறு, விமல ஞான சத்தியாக வெளிப்படுகிறது. ஞான சத்தியின் ஆயிரத்தில் ஒரு கூறு,
உயர்ந்த கிரியா சத்தியாக உதிக்கிறது.

கலந்திருக்கும் கருமலம் என்னும் ஆணவத்தின் ஏற்றக்குறைவால் ஆன்மாக்கள்,
விஞ்ஞானகலர், பிரளயாகலர், சகலர் என முத்திறப் படுவர். அந்த அழுக்கையும் அதனாலான துன்பத்தையும் தவிர்த்து உயிர்கட்கு இன்பம் வழங்கும் பேரருளால் இறைவன், தனது ஆதிசத்தியைப் பரம தூய மாயையில் பதிப்பன். பதித்ததும், உடனே ஐந்து பிரிவுகளாக விறுவிறு என்று அது விரிகின்றது.

நாதம், விந்து, சாதாக்கியம், ஈஸ்வரம், சுத்த வித்தை எனப் பெயர் பெறும் அவைகளை
ஐந்து முதல்கள் என்றும், சுத்த தத்துவங்கள் என்றும் கூறுவர். தத்துவம் எனினும்,
கருவியெனினும், முதல் பொருள் எனினும் பொருள் ஒன்றே.

சாதாக்கிய தத்துவத்தில் அணுசதாசிவர் பதின்மர், வித்யேஸ்வரர் எண்மர் இருக்கின்றனர். சுத்த வித்தையில், ஏழு கோடி மகா மந்திரர் உளர்; அதன் கீழ்ப்பகுதியில், அபக்குவ மல விஞ்ஞானகலர் வாழ்கின்றனர். புண்ணியம் நண்ணினர், எண்ணுவர் இவைகளை.

வித்யேஸ்வரர் எண்மருள், முதல்வர் அனந்தர். அவர் சதாசிவத்தின் கட்டளைப்படி,
அசுத்த மாயையை விளங்கச் செய்வர். சுழல்கிறது உடனே அதன் சூழ்நிலை.

அப்போது செயல்படும் அம்மாயையில் காலம், நியதி, கலை, வித்தை, அராகம் எனும் தத்துவங்கள், விதி முறைப்படி ஒன்றன்பின் ஒன்றாக விளங்கும். அராக தத்துவத்தின் கீழ்ப்பாகத்திற்குப் பெயர் புருடன். இம்மாயையில் வசிப்பவர் ஸ்ரீகண்டர் முதலினோர். இவர்கள் பிரளயாகலரில் முதல்வர்.

ஸ்ரீகண்டர், அனந்தர் ஆணை பெற்று, மூலப்பகுதியை விளங்கச் செய்வர். அவ்வமயம்,
சித்தம், புத்தி, மனம், அறிகருவிகள், தொழில் கருவிகள் முதலியவற்றைத் தன்னுள்
அடக்கிய அகங்காரம், ஆகாயம், வாயு, தேயு, அப்பு, மண் எனும் சாதாரண தத்துவங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக முறையே விளங்கும்.

மாயா தத்துவம் – மயக்கி விளக்கும்;
காலம் – இறப்பு, நிகழ்வு, எதிர்வு என மூவகைப்பட்டுக் காலத்தைத் நேர்வு செய்யும்;
நியதி – அவரவர் வினையை அவரவரே அநுபவிக்கச் செய்யும்;
கலை – ஆன்மாவில் உள்ள ஆணவத்தைச் சிறிது அகற்றும்;
வித்தை – உயிரின் ஞானத்தைச் சிறிது பிரகாசிக்கச் செய்யும்;
அராகம் – பெற்றதிலிருந்து பெறாததில் அவாவை உண்டாக்கும்;
புருடன் – விஷயத்தில் அழுத்தும்.

இந்த ஏழும் வித்யா தத்துவங்கள் என்றும் வழங்கப் பெறும்.

பிரகிருதி மாயை

இம்மாயை மூலப்பகுதியென்றும், ஆத்ம தத்துவம் என்றும் பெயர் பெறும்.
குணம், புத்தி, அகங்காரம் எனப் பிரியும் இதில், அகங்காரம், தைசதம்
எனும் தெளிவு, வைகாரிகம் எனும் செலவு, பூதாதிகம் தாழ்வு
என்று முத்திறப்படும்.

தைசத அகங்காரம், மனம், சித்தம் எனத் தெளியும். (சித்தம் சிந்திக்கும்;
புத்தி நிச்சயிக்கும்; அகங்காரம் ‘யான், எனது’ என்ற இறுமாப்பை விளைவிக்கும்;
மனம் எதனையும் பற்றும்).

மெய், வாய், கண், நாசி, செவி என அறிகருவிகள் ஐந்தும் இப்பிரிவில் அடங்கும்.

வைகாரிக அகங்காரத்தில் வாக்கு, கால், கை, எருவாய், கருவாய் ஆகிய தொழில்கருவிகள் அடங்கும்.

பூதாதி அகங்காரத்தில் விண், காற்று, தீ, நீர், மண் ஆகிய ஐம்பூதங்களும், முறையே அவற்றின் தன்மாத்திரைகளான ஓசை, ஊறு, ஒளி, சுவை, மணம் ஆகிய ஐந்தும் அடங்கும்.

விண் – எதற்கும் இடமளிக்கும்;
காற்று – சலித்துத் திரட்டும்;
தீ – சுட்டு ஒன்றுவிக்கும்;
நீர் – குளிர்ந்து பதம் செய்யும்;
மண் – கடினமாக இறுகச் செய்யும்.

சுத்தமாயையில் உள்ள சிவதத்துவம் – 5
அசுத்தமாயையில் உள்ள வித்யா தத்துவம் – 7
பிரகிருதி மாயையில் ஆன்ம தத்துவம் – 24

ஆக,
தலைமைத் தத்துவங்கள் 36 எனப்பெறும்.

தாத்துவிகம் (தத்துவ உட்பிரிவுகள்)

மண்ணின் கூறு – என்பு, தசை, தோல், மயிர், நரம்பு என 5.
நீரின் கூறு – சிறுநீர், குருதி, சிலேத்துமம், வியர்வை, சுக்கிலம் என 5.
தீயின் கூறு – இதய வெம்மை, கண்ணின் வெம்மை, உடல் வெம்மை,
செரிக்கும் செய்கை, பைத்தியம் என 5.
காற்றின் கூறு – பிராணன், அபானன், வியானன், உதானன், சமானன்,
நாகன், கூர்மன், கிரிகரன், தேவதத்தன், தனஞ்சயன் என 10.
விண்ணின் கூறு – அத்தி, அலம்புடை, இடை, பிங்கலை, சுழுனை,
காந்தாரி, குகுதை, சங்கினி, சிகுவை, புருடன் என 10.
காமம், குரோதம், மதம், லோபம், மோகம் – 5
தொழில்கருவியின் தொழில் – பேச்சு, நடை, கொடை, விடுகை, இன்பம் என 5.
அறிகருவியின் செய்தி – சுவை, ஒளி, ஊறு, ஓசை, மணம் என 5.
வாக்கு – சூக்குமை, பைசந்தி, மத்திமை, வைகரி என 4.
குணம் – சாத்துவிகம், இராசதம், தாமதம் என 3.
அகங்காரம் – தைசதம், வைகாரிகம், பூதாதிகம் என 3.

ஆக, தத்துவ உட்பிரிவுகள் – 60.

அத்துவாக்கள்

உயிரின் விடுதலைக்கு உரிய பெருவழிகள் ஆறு. இவ்வழிகளை அத்துவாக்கள் என வழங்குவர். அவை மந்திரம், பதம், வன்னம் (வர்ணம்,எழுத்து), புவனம், தத்துவம், கலை என அறுவகைப்படும். வழி தவறாது ஆன்மா சென்றால் வாழ்வு பெறும். மந்திரம் முதலிய ஐந்தும் கலையில் அடங்கும்.

கலையில் அடங்கும் மந்திரம், பதம், எழுத்து, புவனம், தத்துவம், மற்றும் முறையே
அவற்றின் அதிதெய்வம்:

    • நிவர்த்திகலை – 2, 28, 1, 108, 1 – பிரமன்,

 

    • பிரதிட்டை கலை – 2, 21, 24, 56, 23 – திருமால்,

 

    • வித்யாகலை – 2, 20, 7, 27, 7 – உருத்திரன்,

 

    • சாந்திகலை – 2, 11, 3, 18, 3 – மகேசன்,

 

    • சாந்தியாதீதகலை – 3, 1, 16, 15, 2 – சதாசிவம்

ஆக,
கலை – 5,
மந்திரம் – 11,
பதம் – 81,
எழுத்து – 51
புவனம் – 224
தத்துவம் – 36
அதிதெய்வம் – 5

நிவர்த்தி – உயிரின் மலத்தை ஒரு சிறிது நீக்கும்;
பிரதிட்டை – உயிரின் பரிபாகத் தகுதியைப் பதிவு செய்யும்;
வித்யா – ஆன்மாவில் விமல அறிவை விளங்கச் செய்யும்;
சாந்தி – உயிர்க்கு அமைதியை உண்டாக்கும்;
சாந்தியாதீதம் – மேலான அமைதி மேவ வைக்கும்.

மூன்று நிலை

இருள், மறதி, அறியாமை, துன்பம் எனும் கேவல நிலையில் இருந்தது ஆன்மா. அநாதி நித்தியமான ஆணவச் சார்பால், அவதியடையும் ஆன்மச் செய்தியில் இரக்கம் கொண்டனன் எம்மான்.

கேவலத்தில் இருந்து விடுதலை அடைய, தனு கரண புவனங்களைத் தந்தான். கன்மத்திற்குத் தக்கபடி இருளும் ஒளியும், அறியாமையும் அறிவும், மறதியும் நினைவும், துன்பும் இன்பும் கலந்த சகலநிலை என்னும் வையக வாழ்வில் ஆன்மாவை வைத்தான்.

இருள் கலவாத ஒளியும், அறியாமை கலவாத அறிவும், மறதி கலவாத நினைவும்,
துன்பம் கலவாத இன்புமான சுத்தநிலை எய்த வேண்டும் இந்த ஜீவன்.
கேவலம் – இருள்; சகலம் – பகல்; சுத்தம் – இரவு பகல் அற்ற இன்பமயமான நிலை.

‘இரவு பகலற்ற இன்பவெளி யூடே
விரவி விரவிநின் றுந்தீபற’
– என்பது ஆன்மாவிற்கு இட்ட அருள்திட்டம்.

அதனை மறந்து, பொல்லா மனம் போன போக்கில் போகிறது ஆன்ம உணர்வு. இதனால் விளைந்த விளைவுகள் விபரீதமாகின்றன பாருங்கள்!

கருவிகளின் ஆட்டம்

சிறந்த நிலம் போல் உளது சிவம். நீர்போல் உளது ஆன்மா. நீருள் உப்புப்போல் உளது ஆணவம். நீர்மேல் எழும் காற்றுப்போல் உளது கன்மம்; காற்றால் எழும் அலைகள்போல் உளது ஆன்ம அறிவு.

காற்றைப் போன்ற கன்மத்திற்குத் தக்கபடி, விருப்பு, அறிவு, செயல்கள் மூன்றும்
விளையும். அம்மூன்றும் பிரமன், மால், உருத்திரர், மகேசர், சதாசிவர் எனும் ஐவரைச் செலுத்தும். பிரமன் அகரத்தைச் செலுத்துபவர்; மால் உகரத்தை நடத்துவர்; உருத்திரர் மகரத்தை இயக்குவர்; மகேசர் விந்துவைச் சுழற்றுவர்; நாதத்தைச் சதாசிவர் நடத்துவர்.

எழுத்துக்களுள் அகரம் அகங்காரத்தைச் செலுத்தும்;
உகரம் புத்தியைச் செலுத்தும்;
மகரம் மனத்தைச் செலுத்தும்;
விந்து சித்தத்தைச் செலுத்தும்;
நாதம் புருடனாகிய உயிரைச் செலுத்தும்.

இந்த எழுத்துக்களைப் பிரிப்பின்றி எண்ணும்போது, அவை, பிரணவமான ஓங்காரம் எனப் பெயர் பெறும். கடல் அலை எழுந்து வீழ்ந்து மீண்டும் எழுதல் போல், இவைகளால் அறிவு நிகழும். மறதியும் நினைவும் மாறி மாறி வரும். மெய், வாய், கண், நாசி, செவி எனும் கருவிகளை மனம், புத்தி, அகங்காரம், சித்தம் எனும் கரணங்கள் அசைக்கும். பம்பரம் போல் ஆன்மாவை இவைகள் என்றும் சுழற்றியபடியே இருக்கும். தாத்துவிகங்கள் அறுபதும், தத்துவங்கள் முப்பத்தாறும், ஆன்மாவை இங்ஙனம் ஆட்டிப் படைக்கும் தளைகள் ஆயின. பணியாளர் நிலையில் உதவ வந்த அவைகளை, பயன்படுத்திக் கொள்ள அறியாமல், அவைகட்கு அடிமையாகி அல்லலுறுகின்றது ஆன்மா.

தத்துவங்கள் ஒன்று பிறிதொன்று அறியா; தம்தம் குணங்களைத் தாமும் அறியா. கண்ணில் உள்ள புலன், கண்ணை அறியா. அதுபோல், அத் தத்துவங்கள் ஆன்மாவை அறியா. என்ன பரிதாபம் இது!

‘தத்துவங்கள் சடம். உன் கன்மத்திற்குத் தக்கபடி, உன்னில் அவைகள் உள. இது
திருவருட் சம்மதம். அவைகளையும், அவைகளின் செயல்களையும் பகுத்தறிந்து,
அவைகளிலிருந்து நீங்கி நிற்க வேண்டிய அறிவு உன் சொருபம்’ என்று,
குருமுகமாகி வந்த திருவருள், அரிய பல குறிப்பு வெளிப்பட அறிவிக்கும்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • அகார உகாரம் அகங்காரம் புத்தி

 

    • மகாரம் மனஞ்சித்தம் விந்து; பகாதிவற்றை

 

    • நாதம் உளவடிவாம்; நாடிற் பிரணவமாம்;

 

    • போதம் கடற்றிரையே போன்று.

 

– மெய்கண்டதேவர் – சிவஞானபோதம்
(நான்காம் நூற்பாவின் எ.கா. செய்யுள்)

உய்ய என் உள்ளத்துள் ஓங்காரமாய் நின்ற மெய்யா!
– மாணிக்கவாசகர் – சிவபுராணம்

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

தத்துவ ஒடுக்கம்

அதன்பின் புலன்களின் போக்கின் மேல் பற்றுதல் அகலும். பின்னர், மெய் வாய் கண் மூக்கு செவி எனும் அறிகருவிகளும், விடயங்களை அபகரிக்காமல் அகலும். பேச்சு, நடை, கொடை, விடுகை, இன்பம் முதலியன விளைவிக்கும் சொல், கால், கை, எருவாய், கருவாய் எனும் தொழில் கருவி ஐந்தின் தொடர்பு தொலையும். அறிகருவி, தொழில் கருவிகள் எனும் பத்திற்கும் இடமான பூதங்கள் ஐந்தும் இரியும். வீணான மூலப்பகுதி விறுவிறு என்று இப்படி விலகும்.

விடயங்களை நிச்சயித்து, விரும்பிச் சிந்திக்கும் கரண வாசனை கழலும். அறியாதது போலப் பொருள்களை அநுபவிக்கக் காட்டும் புதுமையும், மேலும் அநுபவிக்கக்
கருத்தை உண்டாக்கும் கால தத்துவமும் தோன்றாமல் கரக்கும்.

இவ்வளவுதான் அநுபவிக்க வேண்டும் என்று, அளவறிந்து வரையறுக்கும் நியதி நீங்கும்.
விடயங்களை விரும்பிப் பகுத்தறிந்து அநுபவிக்க, ஆன்மாவிற்கு இச்சை, ஞானம், செயல்களை எழுப்பும் இராகம், வித்தை, கலை எனும் மூன்றும் விலகும்.

ஐம்பொறிகளிலும் காற்றாடிபோல் சுழல, உணர்வைச் சுழற்றும் புருடன் நீங்கும்.
விடயங்களை அநுபவிக்கும் இடத்து, விடயம் என்றும், தான் என்றும் மயக்கும்
மாயை மடங்கும். வித்யா தத்துவங்கள் இங்ஙனம் விலகும்.

இவைகளைச் செலுத்தும் சுத்த தத்துவங்கள் ஐந்தும், அதன்பின் முறையே அகலும். பெத்தத்தில் இருந்த இச்சை, அறிவு, செயல்கள், சிவத்தின் மேல் செல்லும். தனிப்
பேரின்பத்தை இந்நிலை தரும். இங்ஙனம் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று தோன்றும், தோன்றிய இடத்தே இறுதியில் ஒடுங்கும் என்று இவைகளை விளக்கிக் கணபதி செய்த இனிய உபதேசத்தைப் பாடிக் காட்டுகின்றார் நம் பாட்டியார்.

29. கருவிகள் ஒடுங்கும் கருத்தினை அறிவித்து

பதவுரை:
கருவிகள் – முப்பத்தாறு தத்துவங்களும்,
ஒடுங்கும் – (ஒன்றன்பின் ஒன்றாய்) ஒடுங்கி (ஆன்மாவை) இன்புறுத்தும்,
கருத்தினை அறிவித்து – (கருத்தை அடியேன்) அறிய அறிவித்து (என்றவாறு).

நிலம் முதல் நாதம் ஈறான முப்பத்தாறு தத்துவக் கருவிகளும், ஒன்றன்பின் ஒன்றாய் ஒடுங்கி, முறையே தூயவெளியிலும், அருளிலும், சிவத்திலுமாக அடங்குதல்,
பேரின்பத்தை ஆன்மா பெறுதற்கே என்பது கருத்து.

செம்பில் களிம்புபோல், அநாதி தொட்டு ஆன்மாவில் கலந்து, பொருள் தன்மையால் ஒன்றாகி, பலவகை ஆற்றல் படைத்து, மகத்தான அறிவை மறைத்து, அநியாயம் பல செய்யும் ஆணவம், தன்னைக் காட்டாது; தலைவனையும் காணச் செய்வதில்லை. பாழும் இருளாய்ப் படரும் மும்மலத்துள் ஒன்றான மூலமல ஆற்றலை, அற்புத முதல்வன் முறையே அடக்கினன்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

The Siddhantic Seers enumerate sixty external and thirty-six internal substances of our being. The outer tatvas are the movements of the physical vital planes of our being. Let us see how the inner mechanism functions.
The internal tatvas are three-fold. They are grouped as Atma tatvas (24), Vidya Tatvas (7) and Siva tatvas (5) or five principles of Divinity.

The meditative soul, in the state of equal and harmonious flow of energy, penetrates all the sheaths of body and reaches the state of emancipation as MeykandaThevar sings in this verse:

    • மண்முதல் நாளம் மலர்வித்தை; கலாரூபம்

 

    • எண்ணிய ஈசர் சதாசிவமும் நண்ணிற்

 

    • கலையுருவாம் நாதமாம் சத்தியதன் கண்ணாம்

 

    • நிலையதில்ஆம் அச்சிவன்தாள் நேர்.

 

– சிவஞானபோதம்
(ஒன்பதாம் நூற்பாவை விளக்கவந்த மூன்றாம் எ.கா. செய்யுள்)

“maNmuthal nALam malarvidhdhai kalArUpam
eNNiya Isar sathAsivamum naNNiR
kalaiyuruvAm nAthamAm saththiyathan kaNNAm
nilaiyathil Am ach -ivanthAL nEr”

The stalk of this flower – maNmuthal nALam – indicates the 24 Atma tatvas starting from the gross level of Earth principle and their related subtle principles like Smell for Earth, Taste for Water, Form for Fire, Touch for Air and Sound for Ether. The 7 Vidya tatvas (conditional elements) and Suddha Vidya tatva (Pure gnosis) of Siva
tatvas form the eitht petals. The other four principles of Divinity – Iswaram & Sathakiyam are the anthers; the Bindu or Sakthi and Nadham or Sivam are the ovary and ovules of that mystic flower. These ovules or seeds are also known as Mantras.

Let me quote ‘Yogi Shuddananda Bharathi’ to clarify further:

Begin quote:
Paramasivam, the Supreme transcendent Reality, is pure Satchidananda. Sakthi or Consciousness is His personality. There is no existence for Sakthi without Sivam and there is no manifestation for Sivam without Sakthi; they are like the Sun and its rays.

The duality of SivaSakthi is a polarity. The Supreme remains in the I am (Asmi of Vedanta) consciousness. From that bourgeons Aham, Idam (In this) consciousness. It is Unmani located in the pericarp of the Sahasrara.

It is Unmani located in the pericarp of the Sahasrara. Samani below that is the sound priciple – Nadam – and verily at the beginning was the Word or Logos and from that the Idam or This-consciousness manifested. This is called Sadakya Tatvam. From this evolves the Iswara tatvam which is the state of self-gathered active consciousness in which ‘I’ subjectivises ‘This’.

Here begins Suddha Vidya Tatvam – the principle of pure cognition. The five forms of Maya are Time (kAlA), kalA (Limited power of doing), vidya (Limited Knowledge), Raga (attachment), Niyati (restraint). This along with Maya and Purusa, the soul, form the seven Vidya tatvas.

From this breaks out the Atma Tatva, 24 in number. These are the Prakriti tatvas of Sankyas, the principles of the embodied soul: Five elements, Five sensations, Five senses of Knowing, Five of action and the Four inner instruments viz Mana, Buddhi, Citta, & Ahankara.

These are the inner principles – 36 in number. The outer priciples are 60, being the movements of the physical vital planes of our being; altogether, there are 96 principles, which have to be scrutinized, purified and transformed by the force of Maya. These are portions of our being, undiscovered by Physiology and Pathology.

Siddhantha lays down the Sadhanas for their purification and perfection; the psychic force necessary for this transformation descends from the Mother-Grace of Sivam.
Unquote

As St.Meykandar sings, this has to start from bottom up – maNmuthal nALam or Muladhara to ManonmaNi.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

இருவினை அறுத்தல்

நல்வினை தீவினைகள் என வினைகள் இரண்டு. இவைகளின் பயன் இன்பம் துன்பம். இவைகளை அனுபவிக்க, ஆன்மா பிறவி எடுக்கும். மேலும் கீழுமான உலகங்களை அடைய இறக்கும்.

மீட்டும் வந்து பிறக்கும். வினையின் பயனான உடலும், இன்பமும் துன்பமும் சடம். அவைகள் தாமே வந்து ஆன்மாவை அடையா. தேடிய சொத்தான அவைகளை அனுபவித்துத் திருந்த வேண்டும்; அது கருதிய அமலன், அவைகளை ஆன்மாவில் சேர்ப்பன்.

வந்த நோயை மாற்ற, மருந்தளிக்கும் வைத்தியன் போல், குற்றம் கண்டு தண்டிக்கும் கோவேந்தன் கொள்கைபோல் இருக்கின்றது இச்செயல்.

ஆன்மா வினைகளின் பயனை அனுபவிக்கும்; வித்தில் மரமும், மரத்தில் வித்தும்போல் தொடர்பு கொண்டு, மீட்டும் வினைகள் தோன்றுகின்றன. திருவருளை விரும்பிய அறிவுடன், செயல் செய்வார்க்கு ஆகாமியம் ஏற வழியில்லை.
ஞானிகளைப் புகழ்வார்பால் நல்வினை ஏறும்; இகழ்வார்பால் தீவினை ஏறும்; சஞ்சிதமாக இருந்த தம் இருவினைகளையும் இங்ஙனம் பிறர்பால் உதறிய பின், அந்த ஞானிகள்தம் சஞ்சிதம் அகலும். எனினும், கணபதிப் பெருமான் தன் கருணையைக் காட்டி, தம் கடிய வினையைக் கழற்றுதலையே விரும்புவர் அம்மேலோர். மகத்தான இது அவர்தம் மனநிலை.

இருவினை என்பதற்கு, வல்வினை எனப் பொருள் கொள்ளலுமாம். பிறப்பிற்கு ஏதுவாக ஆன்மாவின்பால் அமைந்திருக்கும் வினை, எளிதில் விலக்கத் தக்கது அன்று. ஆன்ம தவவலியையும் கடந்து நிற்கும் ஆற்றல் உடைய அது, இருவினையெனப் பெயர் பெற்று இருக்கின்றது.

அனைத்தும் ஒடுங்குதற்கு உரிய காலம், மகா சங்கார காலம் எனப் பெறும். அப் பேரூழியில், ஆன்மாக்கள் எல்லாம் கணபதி அருளால் காரண மாயையுள் ஒடுங்கும்; அவ்வமயம், அவ்வான்மாக்களின் எஞ்சிய வினைகளும், சூக்குமமாய்க் காரண மாயையுள் ஒடுங்கும்.

காரண மாயையில் ஒடுங்கிக் கிடப்பினும், மீட்டும் படைப்புத் தொடங்குங்கால், ஒடுங்கியிருந்த அவ்வினைகளே, உயிர்கட்குத் தனு கரண புவன போகங்கட்கு ஏதுவாக முளைக்கும்; அங்ஙனம் ஆகாதபடி, ‘இருவினை தன்னை அறுத்து’ என்ற நுட்பம்,
நுனித்து உணரத் தகுவது.

‘வினையீட்டப் படுங்கால், மந்திரம் முதலிய அத்துவாக்களின் இடமாக, முறையானே மனம், வாக்கு, காயம் எனும் மூன்றான் ஈட்டப்பட்டு, தூல கன்மமாய் ஆகாமியம் எனப் பெயர் பெறும். பின்னர்ப் பக்குவம் ஆங்காறும் சூக்கும கன்மமாய்ப் புத்தி தத்துவத்தினிடமாக மாயையிற் கிடக்கும். அம்மாயை பற்றுக்கோடாக நின்று, புனருற்பவத்தில், தனு கரணம் முதலியவற்றிற்கு ஏதுவாய் வருமெனக் கொள்க’ என்று சிவஞானபோத இரண்டாம் சூத்திர இரண்டாம் அதிகரணத்தில், மாதவச் சிவஞான யோகிகள் விளக்கம் செய்தல் ஈண்டு எண்ணத் தகும்.

ஐம்பெருந் தொழில்களுள் ஒன்றான மறைத்தல் தொழிலால், உயிர்களோடு உடனாகி நின்று, வினைப்பயனை நுகர்விக்கின்றான் விமலன்.

வினையெச்சமே பிறப்பைத் தருகிறது. பிறந்த பின், இறப்பு தவிர்க்க இயலாதது.

‘இறப்பெனும் மெய்ம்மையை யிம்மை யாவர்க்கும்
மறப்பெனும் அதனின்மேற் கேடு மற்றுண்டோ’ என்றார் கம்பர்.

பற்றற்று எய்தும் வீடுபேறு மிக அரியது. அதனை விட்டு, வினையெச்சம் உடையோரே உலகில் பெரும்பாலர். இறப்பில் வினையெச்சம் உளதாயின், உயிர்க்கு மீண்டும் பிறப்பு உண்டு; இலதாயின் பிறவாமையும் உளதாம். இவைகளை எல்லாம் எண்ணும்போதே, உய்தி கருதிய உயிர், பேறு கருதி, ‘கணேசா கா! கணபதீ எளியேனைக் கா!’ என்று கதறுவது இயற்கைதானே! அப்பெருமான்தான், நம் இருவினை அறுத்து இருள் கடிதல் இயலும் என்று உணர்த்தும் காலமே உய்திபெறும் காலம்.

    • ‘விரிந்த சஞ்சித வினைகள் அன்புடன் நாம்

 

    • விழிக்க வெந்தன; விரவும் இப்பிறப்பில்

 

    • பொருந்தும் வல்வினை உடலுடன் அகலும்;

 

    • புந்திசேர் அருள் வருவினை போக்கும்’

 

– என்று மணிமொழிப் பெருமானுக்குச் சிவம் அன்று வாய் மலர்ந்தது. இன்று ஔவையாரின் வினையை வீழ்த்திக் கருமலத்தை விலக்கியது கணபதி என்பதை, பின்வரும் ஓர் அடி எவ்வளவு திறம்படக் கூறுகின்றது! பாடிப் பாருங்கள்! என்ன இன்பம்!

30. இருவினை தன்னை அறுத்திருள் கடிந்து

பதவுரை:
இருவினை தன்னை – நல்வினை தீவினையெனும் இருவினையின் பயனை,
அறுத்து – முழுதும் கெடுத்து,
இருள் கடிந்து – (வினைகளுக்கு வழி செய்த ஆணவ) இருளை அகற்றி (என்றவாறு).

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

    • இருவினை நேரொப்பில் இன்னருட் சத்தி

 

    • குருவென வந்து குணம்பல நீக்கித்

 

    • தருமெனு ஞானத்தால் தன்செய லற்றால்

 

    • திரிமலந் தீர்ந்து சிவனவ னாமே.

 

– திருமந்திரம் (5-1527)

‘இரட்டை வினைகொடு
திரட்டு மலவுடல் இணக்கமற
ஒரு கணக்கை அருள்வதும்’
என்ற திருப்புகழ் – ‘பெருத்தவசன வகுப்பின்’ அடிக்கு,
அடியேன் உரை இவ்விடம் பொருந்தக் காண்போம்:

    • புண்ணிய பாவம் இரண்டுள பூமியில்

 

    • நண்ணும் பொழுதறிவார் சில ஞானிகள்

 

    • எண்ணி இரண்டையும் வேரறுத்து அப்புறம்

 

    • அண்ணல் இருப்பிடம் ஆய்ந்து கொள்வீரே.

 

தந்திரம் – 6 – 1647

Jnana is Knowledge of Good and Evil:
Good and evil, they are two in this world
As they seek God, some Jnanis know them;
As you cognize them two and uproot them
Then shall you perceive Lord’s Abode Beyond.
The Seers realize that God is beyong good and evil,
beyond time and space.

நாகம் உடல்உரி போலுநல் அண்டச
மாக நனாவில் கனா மறந்தல்லது
போகலும் ஆகும் அரன்அருளாலே சென்
றேகும் டம்சென்று ருபயன் உண்ணுமே.
தந்திரம் – 8 – 2132

    • In the Waking State Dreams are Forgotten;

 

    • So it is Through Successive Lives:

 

    • Even as the snake sloughs off its skin

 

    • And another assumes;

 

    • Even as the bird its shell leaves

 

    • And another life pursues;

 

    • In its waking state the Jiva forgets

 

    • Happenings of the dream state;

 

    • Thus does Jiva from one body to another migrate;

 

    • Until with Grace of Hara

 

    • It reaches where it is destined to be;

 

    • And there experiences

 

    • The Karmas two, good and evil.

 

    • உண்டு நரக சுவர்க்கத்தில் உள்ளன

 

    • கண்டு விடுஞ்சூக்கங் காரணமாச் செலப்

 

    • பண்டு தொடரப் பரகாய யோகி போல்

 

    • பிண்டம் எடுக்கும் பிறப்பு இறப்பு எய்தியே.

 

தந்திரம் – 8 – 2133

    • Cycle of Births and Deaths:

 

    • Having experienced hell and heaven,

 

    • Jiva leaves Subtle body;

 

    • Entering Causal body its course continues;

 

    • And unto the Yogi that transmigrates

 

    • Enters yet another body;

 

    • Thus entangled in cycle of birth and death.

 

    • தான் அவனாகிய தற்பரம் தாங்கினோன்

 

    • ஆனவை மாற்றிப் பரமத்து அடைந்திடும்

 

    • ஏனை உயிர்வினைக்கு எய்தும் இடம்சென்றும்

 

    • வானும் நிலனும் புகுந்தும் வருந்துமே.

 

தந்திரம் – 8 – 2133

    • The Birth Cycle ends only when Jiva Unites in God:

 

    • The Jiva that realized

 

    • “I” and “You” are one,

 

    • Is in Tatpara state;

 

    • Its course inherent diverting

 

    • Will reach Param;

 

    • The rest of Jivas

 

    • Reaching their destined abodes

 

    • In heaven and earth

 

    • Will in sorrow wallow.

 

    • இருவினையொப்பு எனும் நிலை

 

    • சேர்ந்தே பின் நிர்வாணம்.

 

    • இருவினை ஒத்திட இன்னருள் சத்தி

 

    • மருவிட ஞானத்தில் ஆதனம் மன்னிக்

 

    • குருவினைக் கொண்டருள் சத்திமுன் கூட்டிப்

 

    • பெருமலம் நீங்கிப் பிறவாமை சுத்தமே.

 

தந்திரம் – 8 – 2262

    • Sakala Jiva’a Journey to Suddha State

 

    • They reach the State

 

    • When deeds good and bad

 

    • Equable become (Iruvinai Oppu);

 

    • When Sakti’s Grace

 

    • On them descends (Sathinipadam);

 

    • When on the pedestal of Grace

 

    • They thus get seated,

 

    • Then with the aid of Guru Holy

 

    • They reach the Presence of Sakti’s Grace;

 

    • Finally rid of the Primordial Mala (Anava)

 

    • They reach the State of Suddha

 

    • That no birth thereafter gives.

 

    • தன்னையறியாது உடலை முன் தானென்றான்

 

    • தன்னைமுன் கண்டான் துரியந்தனைக் கண்டான்

 

    • உன்னும் துரியமும் ஈசனோடு ஒன்றாக்கால்

 

    • பின்னையும் வந்து பிறந்திடுந் தானே.

 

தந்திரம் – 8 – 2264

    • Self-Realization Only in Turiya State–It Is Not Ultimate:

 

    • Knowing not the Self,

 

    • Jiva deemed body as the Self;

 

    • When he saw the Real Self;

 

    • He attained Turiya State;

 

    • But even in that Turiya State,

 

    • If he, Jiva, with Lord united not,

 

    • He will again born be, here below.

 

    • சாக்கிரந் தன்னில் அதீதந் தலைப்படில்

 

    • ஆக்கிய வந்த வயிந்தவ மானந்த

 

    • நோக்கும் பிறப்பறு நோன்முத்தி சித்தியாம்

 

    • வாக்கும் மனமும் மருவல் செய்யாவே.

 

தந்திரம் – 8 – 2265

    • Only With Turiyatita State Birth Cycle Ends

 

    • If in Waking State

 

    • The Jiva realizes the Atita State

 

    • The Vaindavas (the Tattvas) that Maya caused

 

    • Will their malevolence shed;

 

    • The birth’s whirl will cease;

 

    • Goodly Mukti and Siddhi then attained;

 

    • Speech and thought cease to be.

 

லலாடம் எனும் புருவமத்தியில் அவஸ்தை அனைத்தையும் அடக்கவல்ல ஞானியர்க்கே ‘இரட்டை வினைகொடு திரட்டு மலவுடல் இணக்கமற ஒரு கணக்கை அருள்வதும்’ நிகழும்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

நான்கு வழிகளில் நாற்பயன்

நம்பன் அருள்நிலையை நம்ப வேண்டும்; உணர்வில் நம்புதல் ஊன்ற வேண்டும். அடைய வேண்டும் நம் அமலனை என்னும் ஆர்வக் கனல் அதிகரிக்க வேண்டும். ஆற்றாமை மிக வேண்டும்.

ஆனைமுகப் பரமனை அடைய, நலஞ்சிறந்த வழிகள் நான்கு. பணிவழி, மைந்தன் நிலை, நட்பு நெறி, காதல் மார்க்கம் என அவைகளை அறிவித்துளர் அறவோர்.

மேதகு கோயிலில் மெழுக்கிடல், மலர் கொய்தல், அரிய மாலை தொடுத்து அணிதல், பரனைப் பாடல், தொண்டரைத் தொழுதல், தொண்டு செய்தல் முதலியன பணிவழி எனப்பெறும். இந்நெறியில் பயில்பவர், வித்தகக் கணபதி உலகில் வீற்றிருக்கப் பெறுவர். இது சாலோகபதவி எனப்பெறும்.

நாண்மலர், நறும்புகை, திருவிளக்கு, திருமஞ்சன நீர் முதலிய வழிபடு பொருள்களைத் தேடிப் பெறுதல்; ஐவகைத் தூய்மை செய்தல், இறைவருக்கு இடம் உருவம் முதலியன அமைத்தல்; அன்பினால் வழிபடல்; அழல் ஓம்புதல் முதலியன மைந்தன் நிலை. பயனான இந்நெறியிற் பயில்பவர், பரம கணபதியின் அண்மையில் இருக்கும் பதம் அடைவர். இது சாமீப்யம் ஆகும்.

பொறிகளைப் புலன்வழி போகாமல் தடுத்தல்; இருவகை மூச்சையும் அடக்கல்; ஆதார முறையை அறிதல்; அங்கங்கு வாழும் கடவுளரை வழிபடல்; உச்சி நடுவில் சேர்தல்; அங்குள கமல அரும்பை மலர்வித்தல்; மதி மண்டலத்தை இளகச் செய்தல்; அதனிடத்து உள்ள அமுதை உடல் முழுவதும் பரவச் செய்தல்; பேரொளிப் பிழம்பாம் விநாயக உருவை நயமுற எண்ணியிருத்தல்; இவை நட்புநெறி அல்லது சாரூப பதவி எனப் பெறும். உயர்ந்த இந்நெறியை மேற்கொள்வோர் ஓங்கார கணபதியின் உருவம் அடைவர். பணிவழி, மைந்தன் நிலை, நட்பு நெறி மூன்றானும் அடையும் நற்பேறு பதமுத்தி என்று பெறும்.

நூல்களின் கொள்கையை ஆய்ந்து உணர்வர், உலகு, உயிர், இறையெனும் மூன்றை உணர்த்தவல்ல சிவஞானத்தையே சிந்திப்பர். காண்பான், காட்சி, காணப்படு பொருள் மூன்றும் தோன்றாது போக, கட்டற்ற கடவுளில் கலந்து நிற்பர்; இதுவே காதல் மார்க்கம். இவர்கள் பெறுவது சாயுச்சியம் என்ற பரமுத்தி.

மற்றொரு வகை

முப்பத்தாறு தத்துவங்களையும் நியதி களைவது பணிவழி; அதன்பின், தன்னை அருளால் அறிந்து, அவற்றின் முடிவில் நிற்பது சாலோக பதம்.

ஆங்குத் தனக்கு அறிவித்த அருளைத் தரிசித்து, அதன்பின் அருள் எனவும், தான் எனவும் பிரித்துப் பாராது, தற்போதத்தை அடக்குவது புத்திரவழி; அருளே வடிவான அதன் பயன், சாமீப பதம்.

அங்ஙனம் அமர்ந்து, தற்போதம் அணுவளவும் தோன்றாமல் ஒழிப்பது நட்பு வழி; பரையே தான் ஆன அதன் பயன், சாரூப பதம்.

பரையும் விலக உதிக்கும் பரம ஆனந்தம், காதல் வழியெனப் பெறும். அந்த இன்பத்தின் அதீதம் ஆவது சாயுச்சிய பதம். ஞான நூல்கள், அரிய நுட்பம் பல தோன்ற இவைகளை அறிவுறுத்துகின்றன.

அருளார்ந்த ஆனைமுகப் பரமன், இந்நான்கு வழிகளையும், அதன் பயனையும் அருளினன் என்கிறது பின்வரும் ஓர் அடி.

31. தலமொரு நான்கும் தந்தெனக்கருளி

பதவுரை:
தலம் ஒரு நான்கும் – (சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் எனும்
வழிகளால் வரும்) ஒப்பற்ற (சாலோகம், சாமீபம், சாரூபம்,
சாயுச்சியம் எனும்) நான்கு இடங்களையும்,
தந்து எனக்கு அருளி – அடியேனுக்கு இனிது காட்டியருளி (என்றவாறு).

சரியையான உரு; கிரியையான அருவுரு; யோகமான அரு; ஞானமான உள்ளக்கண் எனும் நான்கு இடங்களையும், பெறற்கு அரிய அடி ஞானத்தையும் அடியேன் பெற வைத்து என்றும் பொருள் கொள்ள இங்கு இடமுண்டு.

‘விரும்பும் சரியை முதல் மெய்ஞ்ஞானம் நான்கும்
அரும்பு மலர் காய்கனி போல் ஆகும் பராபரமே’
என்பர் தாயுமானார்.

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு)

திருமந்திரம் ஐந்தாம் தந்திரத்தில் (பாடல் 1443 – 1513) பதமுத்தி, பரமுத்தியான நான்கு வழிகள் நன்கு விளக்கப் பட்டுள்ளன.

    • சார்ந்த மெய்ஞ் ஞானத்தோர் தானவ னாயினோர்

 

    • சேர்ந்தவெண் யோகத்தர் சித்தர் சமாதியோர்

 

    • ஆய்ந்த கிரியையோர் அருச்சனை தப்பாதோர்

 

    • தேர்ந்த சரியையோர் நீள்நிலத் தோரே.

 

சாலோகம், சாமீப்யம், சாரூபம் என்பவை இட்டுச் செல்லும் பதமுக்தி கடந்த, சாயுஜ்யம் என்ற பரமுக்திக்கும் அடிப்படை ‘யான் எனது’ என்ற நிலை கடத்தல் மட்டுமே.

சாயுச்சிய நிலையே துறவறமாவது. அதென்ன பதமுக்தி மற்றும் பரமுக்தி?

பரம்பொருளானது, பிறந்திறந்தோய்ந்திருக்கும் உயிர்களின் மேல் கருணை கொண்டு அவற்றைத் தன் திருவடியுடன் ஒன்றாக்கிக் கொள்வது அறக்கருணையெனில், விட்டுவிலகி வீடுபேறு மட்டுமே குறியெனக் கொள்ளாமல் மற்றீண்டு வரும் உயிர்களின் மேல் கொள்வது மறக்கருணையாகும்.

சில உயிர்கள் சிலகாலம் திருவடிபேற்றில் திளைத்தும் தத்தம் வினைப் புசிப்பின்படி
மீண்டும் வரும். மீண்டுவாரா முக்தி பரமுக்தியெனில், அவசியம் வருகையில் அப்படி மீண்டும் வரும் நிலைக்கு பதமுக்தியென்று சொல்வர்.

சாலோகம் – ஈசனவன் கூட்டத்தில் அவ்வுலகில் வாழ்வது
சாமீபம் – ஈசன் சமீபத்தில் அவன் ஆடும்பாதமடி புனிதவதியார் போல் வாழும் பேறு
சாரூபம் – ஈசனின் வடிவே தாமுமெய்தி வாழ்வது
சாயுச்சியம் – ஈசனே தன்னுள் கலந்து தான் அவனாகிவிட்ட அத்துவித நிலை.

சாரூபம் வரை பேறுபெற்ற உயிர்கள் மீண்டும் இறங்கிவருவது சொல்லக் கேட்கிறோம். இரண்டறக் கலந்துவிடல் பரமுக்தி. அவ்வளவுதான்.

முக்திக்கேற்ப பிரிபவை மார்க்கங்கள் என்பர்:

அவை முறையே:
தாசமார்க்கம் – என் கடன் பணிசெய்து கிடத்தலே என்றிருத்தல்.

சத்புத்ரமார்க்கம் – ஆணை நமதே என்று வேல் தூக்கும் உரிமை!
கவனிக்க:அவ்வழி பிறந்தோரெல்லாம் சத்புத்திரரே.

சகமார்க்கம் – இது நம்ம ஆளு என்ற பாவனையிது. வன்றொண்டர் வழி.

ஞானமார்க்கம் – அரவிந்தர் சொல்வது போல் லேசர் பார்வை கொண்டவரிவர்.
முடிந்தமுடிவாய் மூட்டை கட்டிக் கொண்டு காத்திருப்பவர்.

சைவக் குரவர் நால்வரையும் மேற்சொன்ன மார்க்கரீதியிலான அணுகுமுறையில் அடக்குவதென்பது இயலாதெனினும், பண்டு தொட்டு வரும் ஒருபுரிதலுக்காகச் சுட்டுகிறேன். அதுவும் அவர்களே தாம் பொழிந்த நிறைமொழிகளான மறைமொழிகளூடே குறிப்பால் உணர்த்துவதிலிருந்து:

என்கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே என்பதும், புழுவாய்ப் பிறக்கினும் புண்ணியா உன்னடி என் மனத்தே வழுவாதிருக்க வரம்தர வேண்டும் என்பதும் அப்பர்பெருமானது விண்ணப்பம். அது தாசமார்க்கத்தின் உன்னதத்தைச் சுட்ட வந்தது. சரியை என்றும் சொல்வர். இது சாலோக முக்தி.

‘வேதவேள்வியை நிந்தனை செய்துழல்’ கூட்டம் கண்டு பொங்கிய திருமகனார்
பாலறாவாயரான எம்பெருமான் சம்பந்தர் சத்புத்திரமார்க்கம் சுட்டுபவர். கிரியை என்றும் சொல்வர். உலகியல் சுழற்சி பாதிக்கும் வகையில் அசுரசக்திகள் மிகும் போதெல்லாம் வேலெடுத்து இரங்கிவரும், இறங்கிவரும் குழந்தையது. இது சாமீப்ய முக்தி. குழந்தை தகப்பனுக்கென்றும் அண்மையில் அல்லவா இருக்கும்!

‘இவரலாது இல்லையோ பிரானார்? அட போய்யா’ என்று ஈசனையே ஸ்நேகித்த, அவரையே காதலியிடம் தூதனுப்பிய சுந்தரர் சுட்டுவது யோக மார்க்கமெனும்
சகமார்க்கம். இது சாரூபம். ஆலாலசுந்தரர் என்று ஆடியில் தோன்றிய ஈசனின் வடிவே அவர்.

மாணிக்கவாசகர் ஞானமார்க்கம். அதுவே சன்மார்க்கம். எல்லாப் பிறப்பும்
பிறந்திளைத்து, ‘மெய்யே உன் பொன்னடிகள் கண்டு இன்று வீடுற்றேன்’ என்று
முடிந்தமுடிபாய் மூட்டை கட்டி விட்ட மணியது. ‘தெருப்பாடல் உவந்தெனையும்
சிவமாக்கும் தெய்வம்’ என்று சன்மார்க்கவழியே கரைந்துபோய் விட்ட வள்ளலாரையும் சுட்டலாம். சீவன் குறுகிச் சிவமாகும் இந்த மற்றீண்டுவாரா இறுதி நிலையே சாயுச்சியமாகும் பரமுக்தியாகும்.

    • சாயுச் சியஞ்சாக் கிராதீதஞ் சாருதல்

 

    • சாயுச் சியமுப சாந்தத்துத் தங்குதற்

 

    • சாயுச் சியஞ்சிவ மாதல் முடிவிலாச்

 

    • சாயுச் சியமனத் தானந்த சத்தியே!

 

திருமந்திரம் – 1513

    • Sayujya is the state of Jagra-Atita, the Beyond-consciousness;

 

    • Sayujya is to abide for ever in Upasantha, the peace that passes all

 

    • understanding;

 

    • Sayujya is to become Siva himself;

 

    • Sayujya is to experience the infinite power of inward bliss,

 

    • Forever and ever!

(பதிப்பாசிரியர் குறிப்பு முடிந்தது)

மாயை நிவாரணம்

தூயது, தூய்மையில்லாதது, மூலப்பகுதி என மாயை மூன்று எனலை முன் கண்டோம்.
முதிர்ந்த உலகெலாம் தோன்றுதற்கு, இவைகளே முதல் காரணம். கணபதிப் பெருமான்
கட்டளைப்படி, தூய மாயையின் கீழ், தூயதல்லா மாயை தோன்றும்; மூலப்பகுதி,
அதனிலிருந்து முளைக்கும்.

மாயை என்றும் மன்னியுளது. அது அருவம். பொருள் தன்மையால் ஒன்று. உலகிற்கு
வித்து. படர்ந்து எங்கும் பரவியது. இறைவனது சடசக்தி. உடல் முதலியவற்றிற்கு முதல் காரணம். ஆன்மாவின் கட்டு, மெய் இயல்பிற்கு மாறான உணர்வைத் தருதலின்,
மயக்கமும் செய்யும். மயக்காதது தூய மாயை. உணரத் தக்க இச்செய்தி, என்றும் நம்
மனத்தில் இருத்தற்கு உரியது.

இவைகளை ஊன்றி உணர, உள்புல நுட்பம் பல வெளிப்படும்.

32. மலமொரு மூன்றின் மயக்கம் அறுத்தே

பதவுரை:
மலம் ஒரு மூன்றின் – (ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகிய) மும்மலத்துள் ஒன்றான,
மயக்கம் அறுத்தே – (மாயாமலத்தின்) மயக்கை (அடியொடு) அகற்றி (என்றவாறு).

பதினெட்டாம் அடியில், மாயாது பெருகும் பிறவியில் இருந்த மயக்கத்தை அறுத்தான்
என்றார். முப்பதாம் அடியில் இருவினை விடுத்தான்; இருளைக் கெடுத்தான் என்றார்.

இங்கு, மும்மலத்துள் ஒன்றான மாயா மலத்தில் ஆன்மா மயங்குதலை, அடியோடு
தொலைத்தான் என்னும் அருமை எண்ணற்கு உரியது.

பிஞ்சாய் இருந்தபோது, ஓடும் வித்தும் பிரிபடாது இருந்தன; பழமான நிலையில்,
ஓடும் வித்தும் பிரிபடும். அதுபோல், அறிவு முதிராப் பருவத்தில் பிரிபடாது இருந்தது
மும்மலம். அறிவு முதிர்ந்த அமயம், புறமிருந்து போர்க்கும் மாயை கன்மங்களும்,
ஆன்மாவில் மருவிய முளையான ஆணவமும், அந்நியமாய் நீங்கும்; ஆகாமியமும்
அழிவெய்தும்.

காதற்ற ஊசியாயின், நூலிருந்தும் பயனில்லை; அதுபோல், தற்போதம் தவிர்ந்தார்க்கு,
தொடர்பு எதனாலும் தொல்லை இல்லை; அவர்கட்கு, ஆசை நாசமே ஆனந்தம்.
இது இங்குக் கருதற்கு உரியது.

‘வணங்கி நிற்போர்க்கருள் உதவும் எம்பெருமானை, எவ்வுயிர்களும் கொடு மாமலம்
ஒருவி யன்புரு வாகி யடங்கவைத்து ஆட்கொளும் உகள பங்கய பாதனை’
– எனும் விநாயகர் பிள்ளைத்தமிழ், இங்கு நம் நினைவிற் புகுந்து நிழலிடுகின்றது அல்லவா?

கதவடைப்பு
குறைவிலா நிறைவான அறிவானான் அமலன். குறையே நிறைந்த அறிவுடையது ஆன்மா. அடியோடு குறைகளை அகற்றல் வேண்டும். அதற்கென்றே, உடல் கரண புவன போகங்களை, உயிர்கட்குப் பெருமான் உதவியுளன்.
உதவி கிடைத்த பின், பிழைகளை அகற்றுவதற்கு ஆன அனுபவ அறிவை அடைய, உலகில் உயிர்க்கிறது உயிர். அதற்கென்றே உடலை – கரணங்களை ஊக்குகின்றது; தன் இச்சை, அறிவு, செயல்களை எழுப்புகின்றது; அரிய செயலைப் புறவுலகில்
ஆற்றுகின்றது. அனுபவம் விளைய, புறச்செயல் மட்டும் போதுவது இல்லை. புறவுலக போகத்தைத் துய்த்தற்கும், அவைகளை ஆக்கையின் அகத்தில் சேர்த்தற்கும், ஐம்புலக் கதவுகள் வாயிலாக அமைந்திருக்கின்றன. ஆன்ம உணர்வு புறம் போகாதபடி, அக்கதவுகளை அடைத்து விடுவதே அருமையான வழி.

ஒன்பது வாயில்

கண் எதிரில் படுகின்றன, போக அனுபவக் கழிவுகள்; அவைகள் வெளிப்படற்கு உரிய வழிகள் ஒன்பது. இவைகளை, ஒன்பது வாயில் என்று ஓதுவர். நவத்துவாரம் என்பது வடமொழி மரபு.

காமிக்குக் குறிவழி கீழிறங்கி விரயமாகும் விந்து, ஐம்புலக் கதவை அடைக்கும் அறிவுடையோர்க்கு, சிவசக்திக் கனலால் மேலேறும்; மகிமையுள சுழுமுனை வழியே போய், மகத்தான அமுதமாக மாறும்.

இதற்கென்று ஓரெழுத்து மந்திரத்தை உருவேற்றுவர். பிராண ஆயாமம் செய்வர். இதனால், உலக போகம் துய்க்கும் மனம் ஒடுங்கும்; ஒன்பது வாயிலும், ஐம்புலக் கதவுகளும் தாமே அடைபடும்.

உயர்ந்த இந்நிலையை எய்தினார் உடலுள், ஞான ஆகாய ஒளி விளங்கும்; அருள் அறிவு தித்திக்கும்; சிவபோகம் சித்திக்கும். என்ன அற்புதமான செய்தி! ஆனைமுகப் பரமன் இவைகளையும் தமக்கு அறிவுறுத்தினன் என்கிறார், நமது ஔவையார்.

………………………………………………………………………… தொடர்ச்சி காண்க அடுத்த பதிவில்

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.